
in.gr - Η Ελλάδα είναι ελεύθερη αλλά δεν είναι ανεξάρτητη, λέει ο Απόστολος Σάντας - Ειδήσεις - Ελλάδα
Eπισκέπτεστε το ιστολόγιο του Δημ. Σπυρόπουλου, Καθηγητή Μαθηματικών. Θέλω να σας επισημάνω οτι τα μαθηματικά που είχα την προνομία να σπουδάσω είναι ένα εργαλείο σκέψης και προβληματισμού. Χαίρομαι να το χρησιμοποιώ στη ζωή μου... Kι όπως είπε ο μεγάλος Κ. Παλαμάς "Κι αν πλήθος τ΄άσχημα, κι αν είν΄ τ΄ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσουμε νόημα στων πολλών την ύπαρξη. ΄Ενας φτάνει..."
Αληθώς Ανέστη: ακούγεται σ’ όλη την Οικουμένη απ’ όλους τους Ορθοδόξους την ημέρα του Πάσχα. Τι σημαίνει αυτό; Ο καθένας το προσλαμβάνει διαφορετικά αλλά ίσως λίγοι είναι αυτοί για τους οποίους το «αληθώς ανέστη» σημαίνει αλλαγή πορείας, πορεία αγιασμού, αποδοχή του Χριστού.
Για τους πολλούς –και δυστυχώς σ’ αυτούς ανήκουμε κι εμείς οι «πιστοί»- το «αληθώς ανέστη» είναι συνώνυμο ενός ανώδυνου «χρόνια πολλά» (κάτι σαν το «happy birthday» ή χειρότερα, είναι το έναυσμα για το γιορτινό τραπέζι. Λίγοι πιστεύουμε αυτό που τα χείλη λένε...
«Αληθώς Ανέστη»: Πόσο επιφανειακά αλήθεια δεχόμαστε την Ανάσταση του Χριστού. Είναι μόνο μια απλή συναισθηματική φόρτιση, μια πρόσκαιρη αίσθηση χαράς; Τραγική απόδειξη: μία εβδομάδα το πολύ μετά την Ανάσταση, όλα «παίρνουν τον κανονικό τους ρυθμό» και το «αληθώς ανέστη» παραμερίζεται.
Δεν έχουμε καταλάβει ακόμα ότι ο «κανονικός ρυθμός ζωής» είναι μόνο ο αναστάσιμος. Δεν έχουμε νιώσει ότι τίποτε πριν από την Ανάσταση δεν ήταν «φυσιολογικό» και ότι μόνο τώρα όλα αποκαθίστανται, όλα αγιάζονται.
«Αληθώς Ανέστη»: ναι, ο Χριστός αναστήθηκε. Και όλοι τώρα μπορούμε να αναστηθούμε. Αρκεί να καταλάβουμε ότι η Ανάσταση δεν σταματά 50 μέρες μετά (αν το κρατάμε κι αυτό, γιατί οι περισσότεροι ξεχνάμε το «Χριστός ανέστη» μετά από 10 μέρες).
Η Ανάσταση είναι γεγονός καθημερινό πλέον. Αυτό πρέπει να το πιστέψουμε, να το καταλάβουμε, να το βιώσουμε. Τότε μόνο η ζωή μας, η ύπαρξή μας θα είναι μια διαρκής επιβεβαίωση της Ανάστασης. Τότε μόνο, η καρδιά και όχι τα χείλη, θα λέει «αληθώς ανέστη».
Aπό το xfe.gr
Την ημέρα αυτή τελούμε την ανάμνηση των φρικτών και σωτήριων Παθών του Κυρίου Ιησού Χριστού και απ’ αυτό το γεγονός καθιερώθηκε και η νηστεία της Παρασκευής.
Αφού λοιπόν ο Ιησούς παραδόθηκε στους στρατιώτες, τον γυμνώνουν, του φορούν κόκκινη χλαμύδα, του βάζουν ακάνθινο στεφάνι και καλάμι στο χέρι αντί σκήπτρου. Κατόπιν τον προσκυνούν χλευαστικά, τον φτύνουν και τον χτυπούν στο πρόσωπο και το κεφάλι.
Στη συνέχεια, αφού του φόρεσαν και πάλι τα ρούχα του, του δίνουν τον Σταυρό και έρχεται στον τόπο της καταδίκης, τον Γολγοθά. Εκεί, σταυρώνεται ανάμεσα σε δύο ληστές, βλασφημείται απ’ όσους περνούν μπροστά του και οι στρατιώτες τον ποτίζουν χολή και ξύδι.
Μετά από λίγο, ο Κύριος, φώναξε δυνατά: «Τετέλεσται» και έτσι εκπνέει «ο αμνός του Θεού ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» . Κατά τον θάνατο του κυρίου, τρέμει από φόβο και αυτή η άψυχη κτίση. Έπειτα λογχίζεται από τους στρατιώτες στην πλευρά του και τρέχει αίμα και νερό.
Τέλος, κατά το ηλιοβασίλεμα, έρχεται ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος μαζί του, κρυφοί μαθητές του Χριστού, αποκαθηλώνουν από τον Σταυρό το πανάγιο σώμα του διδασκάλου τους, το αρωματίζουν, το τυλίγουν σε καθαρό σεντόνι και το θάβουν σε καινούργιο μνημείο, κυλώντας πάνω στο στόμιό του μεγάλη πέτρα.
Και από τα εγκώμια...
Αι γενεαί πάσαι,
ύμνον τη ταφή σου
προσφέρουσι, Χριστέ μου.
Καθελών του ξύλου
ο Αριμαθαίας
εν τάφω σε κηδεύει.
Μυροφόροι ήλθον
μύρα σοι, Χριστέ μου,
κομίζουσαι προφρόνως.
Από τη Δ/νση Β/θμιας εκπ/σης Αν. Αττικής πήραμε σήμερα στο σχολείο το παρακάτω mail.
Από την ιστοσελίδα του Συνηγόρου για το Παιδί http://www.0-18.gr/gia-megaloys/nea/absyzitontas-gia-tin-bia-kai-tin-epithetikotita-sto-scholeiobb
Με τη συμμετοχή μεγάλου αριθμού μαθητών και εκπαιδευτικών από γυμνάσια και λύκεια της Ανατολικής Αττικής διεξήχθη την 5.4.2011 ημερίδα στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα, με το παραπάνω θέμα.
Η ημερίδα, που διοργανώθηκε από τη Δ/νση Δ/Βθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής, ξεκίνησε με ανοικτή συζήτηση του Βοηθού Συνηγόρου του Πολίτη κ. Γιώργου Μόσχου με μαθητές, σχετικά με τις μορφές εκδήλωσης επιθετικών συμπεριφορών στο σχολείο ή έξω από αυτό, τις αιτίες και τους παράγοντες που τις επηρεάζουν αλλά και το πώς αυτές μπορούν να αντιμετωπίζονται έγκαιρα και αποτελεσματικά.
Οι μαθητές ανάμεσα σε άλλα, υποστήριξαν ότι οι βίαιες συμπεριφορές συνδέονται πολύ συχνά με άλλα οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα και είναι ένας τρόπος επιβολής και απόκτησης αναγνώρισης από τους συνομηλίκους, ότι ο ρόλος των μαρτύρων σε τέτοιες σκηνές είναι πολύπλοκος και ευαίσθητος, ότι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να βρίσκονται πιο κοντά στους μαθητές, να τους κατανοούν, να παίρνουν στα σοβαρά τις αναφορές ή καταγγελίες τους, να παρεμβαίνουν, διευκολύνοντας την επίλυση των εντάσεων, και όχι με τιμωρίες, και ότι και τα ίδια τα παιδιά θα πρέπει να αναπτύξουν δεξιότητες για να εμποδίζουν ή αποτρέπουν τέτοιες συμπεριφορές στο περιβάλλον τους. Επίσης τονίστηκε πόσο σημαντικό είναι στα σχολεία να οργανώνονται προγράμματα (αγωγής υγείας, περιβαλλοντικά και πολιτιστικά) στα οποία θα μπορούν να συμμετέχουν όλοι οι μαθητές και μέσα από τα οποία θα μπορούν με βιωματικό τρόπο να συνειδητοποιούν τις ευθύνες τους και να μαθαίνουν να επιλύουν τις δυσκολίες και τις συγκρούσεις τους.
Η συζήτηση έκλεισε με πρόσκληση του κ. Μόσχου προς τους διευθυντές των σχολείων και τους εκπαιδευτικούς να συνεχίσουν τον διάλογο στα σχολεία τους, με τρόπους που αυτοί θα επιλέξουν, καλώντας τους μαθητές να συμβάλουν ώστε να δοθούν απαντήσεις σε ερωτήματα όπως τα παρακάτω:
- Υπάρχουν φαινόμενα επιθετικότητας και βίας μεταξύ των μαθητών στο σχολείο μας;
- Υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές έξω από το σχολείο που επηρεάζουν και τη σχολική μας ζωή;
- Πως θα θέλαμε να αντιδρά η σχολική μας κοινότητα σε τέτοιες συμπεριφορές;
- Μπορούν οι μαθητές να έχουν πιο ενεργητικό ρόλο στην αντιμετώπισή τους;
- Μπορεί το σχολείο μας να συμφωνήσει κάποιους κανόνες για την αντιμετώπιση βίαιων συμπεριφορών, διασφαλίζοντας τα δικαιώματα όλων των μερών;
- Ποιος θα θέλαμε να είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών;
- Μπορεί να υπάρχει τακτική συνεργασία για τα θέματα αυτά μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών / εκπροσώπων τους;
- Μπορούν να αναλάβουν κάποιοι μαθητές του σχολείου, σε συνεργασία με εκπαιδευτικούς να παρακολουθούν και υποστηρίζουν κοινά αποφασισμένους κανόνες;
- Θα μπορούσαν μαθητές να μεσολαβούν οργανωμένα για την επίλυση συγκρούσεων αντί της επιβολής ποινών;
- Τι μπορούμε να κάνουμε στο σχολείο μας για να προλαβαίνουμε αλλά και να αντιμετωπίζουμε πιο αποτελεσματικά την εκδήλωση της βίας;