Πώς να σκέφτεσαι σαν τον Κορνήλιο Καστοριάδη

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το booksjournal.gr.

Ένα αξιόλογο κείμενο που μου έστειλε πριν λίγο ένας φίλος.

Κάποτε, δίπλα από ένα γραφείο που είχα, υπήρχε ένα παλιό κοιμητήριο. Παράξενο..και όμως, όταν έβρισκα λίγο χρόνο, (οκ και όταν ήταν κλειστό το τυροπιτάδικο) έμπαινα μέσα και περπατούσα ανάμεσα στους τάφους. Είχε μια παράξενη γαλήνη εκεί μέσα, σαν να έμπαινα σε έναν χώρο όπου όλα όσα με απασχολούσαν έξω έχαναν ξαφνικά το βάρος τους. Οι φωνές, τα deadlines, τα μικροδράματα… έμεναν πίσω.

Κοιτούσα τις πλάκες, τα ονόματα, τις ημερομηνίες. Μικρά παιδιά που δεν πρόλαβαν σχεδόν να γευτούν τον κόσμο. Ηλικιωμένοι που είχαν ζήσει δεκαετίες και ίσως κουβαλούσαν μέσα τους ιστορίες που κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Κι όμως, όλοι εκεί, στην ίδια σειρά, σαν μια βουβή υπενθύμιση ότι στο τέλος ο θάνατος δεν ξεχωρίζει. Δεν κοιτά αν ήσουν πλούσιος ή φτωχός, επιτυχημένος ή αποτυχημένος, αγαπητός ή ξεχασμένος. Μας βάζει όλους στο ίδιο τοπίο της σιωπής.

Εκεί συνειδητοποιούσα πόσο μάταια είναι τα περισσότερα από αυτά που μας καίνε στην καθημερινότητα. Ο φόβος μήπως δεν προλάβουμε, μήπως δεν είμαστε αρκετοί, μήπως δεν φανούμε σωστοί στα μάτια των άλλων. Το ότι πρέπει να τρώμε ρυζογκοφρέτα για σνακ. 

Στο κοιμητήριο όλα αυτά φάνταζαν σκηνικά μιας μικρής θεατρικής παράστασης που παίζεται για λίγο και μετά σβήνει.

Κι όμως, εκεί μέσα αναδυόταν και η άλλη όψη. Ότι αν η ζωή είναι τόσο εύθραυστη, τότε ακριβώς αυτό της δίνει το βάθος. Αν όλα καταλήγουν στο ίδιο σημείο, τότε η διαφορά βρίσκεται μόνο σε αυτό που επιλέγουμε να ζήσουμε στο «ενδιάμεσο» στη γραμμή ανάμεσα στις δύο ημερομηνίες.

Ο Γιάλομ λέει ότι η επίγνωση του θανάτου είναι η πύλη προς την αυθεντική ζωή. Και εκεί, ανάμεσα στους τάφους, το ένιωθα στο πετσί μου…δεν είναι ο θάνατος που μας απειλεί, είναι ο κίνδυνος να ζήσουμε μισή ζωή. Να αφήσουμε τα όνειρά μας να γίνουν αναβολές, να καταπιούμε τις λέξεις που θέλαμε να πούμε , να ξεχάσουμε να πιάσουμε το χέρι κάποιου όσο είναι ακόμη εδώ.

Στο τέλος, δεν μένει τίποτα παρά το αποτύπωμα που αφήσαμε στις ψυχές των άλλων, στην σύνδεση . Όχι τα βιογραφικά μας, ούτε οι λογαριασμοί μας.

Ισως εκεί είναι το νόημα. Στο βλέμμα, στην αγάπη, στην τόλμη και θάρρος να ζεις σαν να ξέρεις ότι όλα είναι περαστικά. Γιατί όλα είναι…ακόμα και η ζωή . 

Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος.

Ευχαριστώ το καλό μου φίλο τον Αστραπόγιαννο, για την αποστολή του κειμένου του κ. Ευάγγελου Ορφανίδη.

Ένα κείμενο που μου άρεσε.

 Το έχει γράψει ο Κυριάκος Αθανασιάδης στην Athens Voice.

Ποτέ δεν ξέρω την αρχή ενός βιβλίου. Ξέρω τον τίτλο, ξέρω το τέλος, ξέρω τα βιογραφικά των ηρώων, ξέρω όλα εκείνα τα πράγματα που τους έφεραν ώς εδώ, ξέρω το στιλ, την ατμόσφαιρα, το αν θα είναι σε πρώτο ή σε τρίτο πρόσωπο, το αν θα έχει μικρά ή μεγάλα κεφάλαια — αλλά δεν ξέρω την αρχή. Η αρχή με βασανίζει πάντα, και πάντα θυμάμαι με τρόμο τα σχετικά αφιερώματα στις Δέκα πιο Συγκλονιστικές Αρχές Μυθιστορημάτων, στις πιο εκπληκτικές εναρκτήριες παραγράφους, όλα εκείνα τα «Εν αρχή ην ο Λόγος», τα «Μούσα μοι ένεπε», τα «Λέγε με Ισμαήλ», τα «Όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά κάθε δυστυχισμένη οικογένεια είναι δυστυχισμένη με τον δικό της τρόπο», τα «Κάποιος έπρεπε να κατηγορηθεί, κι από τη στιγμή που ο κόσμος ήθελε κάποιον να κατηγορήσει, εγώ ήμουν ο πιο κατάλληλος», τα «Ήταν οι καλύτεροι καιροί, ήταν οι χειρότεροι καιροί», τα «Όταν ο Γκρέγκορ Σάμσα ξύπνησε ένα πρωί από ανήσυχα όνειρα, βρέθηκε στο κρεβάτι του μεταμορφωμένος σε ένα τεράστιο μαμούνι», τα «Σε μια τρύπα στο έδαφος ζούσε ένα χόμπιτ», τα «Ήταν μια σκοτεινή και θυελλώδης νύχτα». Τα θυμάμαι όλα τους με τρόμο.

Η κυρία Γαλήνη – Ένα θαυμάσιο κείμενο για την πρώτη ημέρα στο σχολείο

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το antikleidi.com

«Ο ΚΥΚΛΟΣ - Επιστήμη και Δημοκρατία σε ανήσυχους καιρούς»

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από την εφημερίδα των συντακτών.

«Το μερίδιο του Θεού»

 Διαβάστε εδώ μιαν εξαιρετική ανάρτηση από τον ιστότοπο booksjournal.gr.

Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες: «Ζούμε το τέλος του ανθρωπισμού»

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το lifo.gr.

Σκέψεις με αφορμή κάποιες φωτογραφίες......

 Ήταν τα τελευταία σκιρτήματα της άνοιξης του 1941 όταν οι πρώτοι Ευέλπιδες έφτασαν στα Σφακιά. Ο πόλεμος είχε σφίξει τον κλοιό γύρω από την Ελλάδα και η προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων δεν άφηνε πολλά περιθώρια αντίστασης. Η Σχολή Ευελπίδων είχε ήδη διαλυθεί οργανωμένα στα βουνά της Κρήτης, ύστερα από ηρωική πορεία από την ηπειρωτική Ελλάδα έως το νησί. Οι νεαροί δόκιμοι αξιωματικοί, φορτωμένοι με λίγες προμήθειες και τη στολή τους, ακολούθησαν τα μονοπάτια της Ελπίδας και του Καθήκοντος.

Κατέβηκαν από τις Βρύσες, πέρασαν από το οροπέδιο του Ασκύφου και τον Εμπρόσνερο, και κατέληξαν στα Σφακιά, όπου ο ήλιος έπεφτε πάνω στα λευκά σπίτια και η θάλασσα μύριζε ελευθερία. Ήταν ο τελευταίος σταθμός πριν την προσπάθεια διαφυγής προς τη Μέση Ανατολή. Στο μικρό λιμάνι, ανάμεσα σε καΐκια, ψαράδες και τα πρώτα καταφύγια των Βρετανών, οι Ευέλπιδες βρήκαν πρόχειρη στέγη σε αποθήκες, στο καφενείο του Γιαννούλη και σε μια μικρή εκκλησιά που προστάτευε τους ξένους σαν μήτρα.

Οι ντόπιοι, με βαθιά αίσθηση φιλοξενίας, τους έφερναν ζυμωτό ψωμί, ελιές, νερό και κουβέρτες. Οι Γερμανοί πλησίαζαν. Οι ώρες ήταν δραματικές, γεμάτες αγωνία και αποφασιστικότητα. Ορισμένοι από τους δόκιμους κατάφεραν να επιβιβαστούν σε βρετανικά πλοία. Άλλοι αιχμαλωτίστηκαν, κρύφτηκαν στα βουνά ή κατέληξαν στις φυλακές της Λάρισας και των Αθηνών μα και στο στρατόπεδο αιχμαλώτων των Αγίων Αποστόλων Χανίων.

Όμως εκείνες οι μέρες στα Σφακιά –με το αλμυρό αεράκι, το κυανό του Λιβυκού και τα πυρωμένα βράχια που ακουμπούσαν τη θάλασσα– έμειναν ανεξίτηλες στη μνήμη των νεαρών αξιωματικών. Γιατί εκεί, στο τέλος ενός ηρωικού δρόμου, γεννήθηκε η συνείδηση της αποστολής τους: να συνεχίσουν, να επιστρέψουν και να ξαναχτίσουν τον Στρατό του Έθνους.

Κοιτάζοντας το κείμενό μου από κάποια απόσταση

 Διαβάστε εδώ το κείμενο του πρόσφατα αναχωρήσαντος πανεπιστημιακού Αλέξη Πολίτη από το booksjournal.

Διάβασα.......

 Τι φυλακὲς ποὺ εἶναι γιὰ μένα όλες οἱ νύχτες μου και όλες οι μέρες μου, και πόσο σκοτεινὲς ακόμα, και πόσο τις φοβάμαι,είναι τόσο παιδί ακόμα η ψυχή μου, και ειναι η ζωή τόσο πρόστυχια και τόσο κακιὰ… Γιατι να δειχτώ αφού δὲν ακούνε και δεν βλέπουν. Κ᾽ έπειτα πήρα τόσο σοβαρὰ τὴν φιλολογία. Άλλη συνείδηση κ᾽ αυτὴ – σχεδὸν δεν σκέπτομαι τίποτ᾽ αλλο όλη τη μέρα, γυρεύω, γυρεύω τὸ δρόμο τὸν απάτητο, και θὰ τον βρω γιατι πρέπει, και άμα θὰ γράψω θὰ είμαι ο καλύτερος, μα και πάλι πόσα ματώματα… […] Πόσο γυρεύω την ξεκούραση… τη θάλασσα την ήσυχη, τους ορίζοντες τους απέραντους. Νὰ ησυχάσω, να ναρκωθώ λιγάκι μέσα στὴν αγάπη, κ᾽ έπειτα ξαναρχίζω, μα πριν περάσω όλους τοὺς μεσημεριάτικους ήλιους, λίγο νερό, λίγο νερὸ γιὰ τὸ όνομα τοῦ Θεού.

Αυτὰ γράφει απὸ το Παρίσι, τον Μάϊο του 1921, ο Γιῶργος Σεφέρης προς την αδερφή του Ιωάννα Τσάτσου, σε μια απὸ τις πολλὲς επιστολές του που δημοσιεύονται στο βιβλίο της μετά το θάνατό του. Ὁ αδερφός μου Γιώργος Σεφέρης (1974) είναι μιὰ θερμὴ αγαπητικὴ βιογραφία ή, καλύτερα, ψυχογραφία του ποιητή απὸ τὸ 1912, όταν ο Σεφέρης ήταν δωδεκάχρονο παιδί στη Σμύρνη, μέχρι τὸ 1941, όταν φεύγει απὸ τὴν Αθήνα μαζὶ μὲ τὴν ελληνικὴ κυβέρνηση με προορισμὸ τη Μέση Ανατολή. Το βιβλίο της Ιωάννας Τσάτσου είναι πολύτιμη μαρτυρία και για έναν πρόσθετο λόγο: μαζί με τον Σεφέρη παρουσιάζεται και όλη η πατρικὴ οικογένειά του, ο τρόπος της ζωής της και οι σχέσεις μεταξὺ των μελων της.

Ένα ερωτικό γράμμα του Νίκου Καββαδία.

 Νίκος Καββαδίας — Ερωτικό γράμμα

Πρόκειται γιὰ ένα απὸ τὰ ἐρωτικὰ γράμματα τὰ οποῖα έστειλε ο ποιητὴς στην Θεανώ Σουνά.

Είναι ευτυχισμένος και μόνο που βρίσκεται δίπλα της.....

Κοριτσάκι μου, Θαλασσωμένο απόψε τὸ Αἰγαῖο.

Τὸ ίδιο κι εγώ.

Χθὲς δὲν πρόλαβα νὰ καθίσω στὸ τραπέζι κι ένα τηλέφωνο

μὲ κατέβασε στὸ λιμάνι. Στὶς ἑφτὰ ποὺ σαλπάραμε, δὲν

μπορούσα νὰ περπατήσω απὸ τὴν κούραση.

Η παρηγοριά μου

ήταν η «ώρα» σου. Η λύπη μου ότι δὲν κυβέρνησα ούτε στιγμὴ

τὸ καταπληκτικὸ Θαλασσινὸ σκαρί, τὸ κορμί σου.

Απὸ δείλια και ατζαμοσύνη σήκωσα τὸ κόκκινο σινιάλο της ακυβερνησίας.

Είδα χθές, πολλὲς φορὲς τὴν κοπέλα της πλώρης:

Τὴ λυσίκομη φιγούρα νὰ σκοτεινιάζει, νὰ θέλει νὰ κλάψει.

Σὰ να ῾χε πιστέψει γιὰ πρώτη φορὰ ότι πέθανε, ο Μεγαλέξανδρος,

όμως τὸ καρχηδόνιο επίχρισμά του έμενε τὸ ἴδιο λαμπρό.

Μὲ τὸ αυτοκρατορικὸ κάλυμμά του.

Κόκκινο της Πομπηίας

Rosso romano, πορφυρὸ της Δαμασκού.

Βελούδο ποὺ σκεπάζει ἱερὸ δισκοπότηρο.

Ὄστρακο ωκεάνιο αλμυρό.

Κρασὶ βαθυκόκκινο ποὺ δίνει

δόξα στὸ κρύσταλλο.

Πληγὴ απὸ κοπίδι κινέζικο.

Αστραπή. Βυσσινὶ ηλιοβασίλεμα.

Λαμπάδα τῆς πίστης μου.

Ανοιχτὸ σημάδι του έρωτά μου

Όνειρο καὶ τροφὴ τῆς παραφροσύνης μου..

Σὲ αγκαλιάζω

ΚΟΛΙΑΣ

Ενώνοντας Επικούρειες ψηφίδες στην αναζήτηση της αλήθειας

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το antikleidi.com.

Γιατί βρίσκομαι εδώ; – Χαλίλ Γκιμπράν

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το antikleidi.com.

Tίποτα δεν είναι πιο δυνατό.....

 Τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από μια απλή ελπίδα που δεν το βάζει κάτω.....

Η έννοια της αγάπης....

 Η έννοια της αγάπης είναι το να μπορείς να νιώθεις το κόσμο μέσα από την ευαισθησία του άλλου, η ικανότητα να αθροίζεις τις απόψεις όσων αγαπάς στις δικές σου ακόμη κι αν βλέπεις το κόσμο διαφορετικά.

Τιάγκο Ροντρίγκεζ.

Citius Altius Fortius

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του Μαθηματικού, Λογοτέχνη και Συγγραφέα Τεύκρου Μιχαηλίδη.

«Η ελπίδα είναι μια άπιαστη έννοια»

 Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από την εφημερίδα των συντακτών.

Αρετή με τις τέσσερις ορθές γωνίες. Πικάσο και Ελύτης, υπερρεαλισμός και κυβισμός

         Αλήθεια Πικασσό υπάρχεις

Και μαζί μ’ εσένα εμείς υπάρχουμε

Ολοένα χτίζουν μαύρες πέτρες γύρω μας – αλλά συ γελάς

Μαύρα τείχη γύρω μας – αλλά συ μεμιάς

ανοίγεις πάνω τους μυριάδες πόρτες και παράθυρα

Να ξεχυθεί στον ήλιο κείνη αχ η πυρόξανθη κραυγή.......

Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του Γιώργου Βαρθαλίτη στον ιστότοπο booksjournal.

«Γιε μου υπάρχει και καλύτερος κόσμος και ανήκεις σε αυτόν!!!»

 Διαβάστε εδώ από την Athens Voice την ανάρτηση του πατέρα του Ολυμπιονίκης μας Εμμανουήλ Καραλή.

Ένα κείμενο του Μαθηματικού Αντώνη Κυριακόπουλου.

 Στη μνήμη του αφού πριν λίγες μέρες έφυγε μακριά από το κόσμο μας.

Συγγραφή - Αντιγραφή

Αγαπητοί συνάδελφοι. Κανένας δεν ήξερε τα Μαθηματικά από την κοιλιά της μάνας του. Όλοι από τα βιβλία και τη διδασκαλία τα μάθαμε. Διαβάσαμε. Ψάξαμε. Κουραστήκαμε. Όμως, άλλο είναι να διαβάσω από ένα βιβλίο κάποιο κεφάλαιο, να το κατανοήσω, να το κάνω κτήμα μου και μετά να το αποδώσω με το δικό μου προσωπικό στυλ και άλλο είναι να αντιγράφω από διάφορα βιβλία αυτούσιες φράσεις, ακόμα και ολόκληρες σελίδες!!!

--Στην πρώτη περίπτωση συγγράφω. Βάζω κάτι από τον εαυτό μου. Μερικές φορές μάλιστα βελτιώνω και κάτι ή ανακαλύπτω και κάτι, γι' αυτό το αποτέλεσμα έχει ενιαίο προσωπικό στυλ.

-- Στην δεύτερη περίπτωση, αντιγράφω και το αποτέλεσμα είναι μια συρραφή, χωρίς ενιαίο προσωπικό στυλ. Μάλιστα δε, στην περίπτωση αυτή, στη βιβλιογραφία, δεν γράφουν κανένα από τα βιβλία που χρησιμοποίησαν ( αντέγραψαν)!!!

Αν το βιβλίο δεν έχει την προσωπική σας σφραγίδα, τότε … αφήστε το καλύτερα. Και η σφραγίδα αυτή δεν μπαίνει με … συμβουλές! Τα βιβλία που είναι «συρραφές» άλλων συγγραφέων, που δυστυχώς κυκλοφορούν πολλά στον τόπο μας, δεν προσφέρουν τίποτα, ούτε καταξιώνουν τον «συγγραφέα»!