Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

The House of the rising sun

Κλείστε τη μουσική (στα δεξιά του blog) και απολαύστε τη μεγάλη Joan Baez!!!


Η αγάπη ήρθε από μακριά




Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Γλυκερία
Θέλω να σε πιάσω αλλά πώς;
Χάνεσαι όπως χάνεται στο φως,
άστρο που χει πάει να ακουμπήσει,
πάνω στη πυρπολημένη δύση.
Η αγάπη ήρθε από μακριά,
σαν γιορτή, σαν φόβος,
σαν σκιά.
Έχει ο κίνδυνος την ομορφιά του
της ζωής φωτιά ή του θανάτου;
Εδώ η ζωη μου αμάρτησε,
γιατί η καρδιά μου αγάπησε,
την σκοτεινή ματιά σου.
Εδώ η ζωή μου άγιασε,ο έρωτάς μου ράδιασε,
δίπλα στον έρωτά σου.
Θέλω ν' ανεβώ στον ουρανό,
άγγελος σε βράδυ γιορτινό.
Δίνω το ρυθμό και εσύ τραγούδα,
ποιος θα πει τον έρωτα Ιούδα;
Σαν αγάπη θέλω να κρυφτώ,
μέσα στης ζωής σου το βυθό.
Και μια νύχτα να χαθώ μαζί σου,
στις αστροφεγγιές του παραδείσου
Εδώ η ζωή μου αμάρτησε,
γιατί η καρδιά μου αγάπησε,
την σκοτεινή ματιά σου.
Εδώ η ζωή μου άγιασε,
ο έρωτάς μου ράδιασε,
δίπλα στον έρωτά σου.
Εδώ η ζωή μου αμάρτησε,
γιατί η καρδιά μου αγάπησε,
την σκοτεινή ματιά σου.
Εδώ η ζωή μου άγιασε,
ο έρωτάς μου ράδιασε,
δίπλα στον έρωτά σου.

Μικρέ μου φίλε.

Σε είδα το πρωί καθώς διάβαινα το χωματόδρομο του "μικρού" χωριού μας. Μου σήκωσες το χέρι. Με χαιρέτησες κι ήταν ένας χαιρετισμός από καρδιάς. Το ένιωσα. Με τόνωσε. Ηρθες από τη μακρινή πατρίδα σου να χαρείς τον ήλιο της αττικής γης και σήμερα το πρωί τον βλέπαμε παρέα. Κι όταν σε προσπέρασα έκανα δυό ευχές. Η πρώτη ήταν να είσαι γερός και δυνατός και φυσικά να σε χαίρονται οι γονείς σου. Η δεύτερη ήταν να βλέπω το παιδικό σου χαμόγελο, ένα χαμόγελο μιας ανεπιτήδευτης αθωότητας κι από τους μεγάλους φίλους μου. Και από τους "φίλους" μου. Σε Ευχαριστώ μικρέ μου φίλε.

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

Είσαι ακόμα εκεί

Είσαι ακόμα εκεί. Εκεί έβαλες τη δική σου σφραγίδα του χρέους και της αξιοπρέπειας.
Ο κόσμος, όσοι μπορούν να διακρίνουν, σε θυμάται. Θυμάται το χαμόγελο και τη προσφορά σου στα παιδιά του. Εκεί ανέδειξες για μια φορά ακόμα, το μεγαλείο της επιστήμης μας.
Σου γράφω τα λόγια τούτα σαν αντίδοτο στη πίκρα. Μα ξέρεις κι εσύ ότι είναι δύσκολο να σταθείς ψηλά. Θέλουν οι πιό πολλοί να κλαδέψουν τα ψηλόκορμα δέντρα. Δήθεν, για να πάρουν δύναμη. Στο μέγεθος του απείρου προβάλλουν το μηδέν. Ή λένε κάτι, έτσι, μη έχοντας κάτι καλύτερο. Συμβαίνει πολύ συχνά το τελευταίο.
Να θυμάσαι ότι υπερπερισσεύουν όλοι αυτοί. Τους συναντάμε καθημερινά γύρω μας. Το ξέρεις. Τους προσπερνάμε με χαμόγελο όμως. Με τη δύναμη του λόγου μας απαντούμε στη διαβολή. Με τη θεμελιώμένη πίστη μας στις αξίες που κρατάμε ψηλά. Και με το να αγαπάμε. Και βεβαίως δε ξεχνάμε ότι ο απ. Παύλος επισήμανε τη δύναμη της αγάπης!

Θάθελα να ήμουν...

Θα ήθελα να ήμουν εδώ...







Αλλά κι εδώ...

Ασκήσεις από αύριο

Πιστεύω από αύριο το περιεχόμενο τούτου του blog να γίνει πιό μαθηματικό.....
Το θέλετε; Θα βάλω λοιπόν κάποιες ενδιαφέρουσες μαθηματικές ασκήσεις.

H διερεύνηση της λύσης...

Σε μια παραμετρική εξίσωση πρέπει να γίνει διερεύνηση της λύσης.
Ετσι και τώρα.
Αναζητώ πιθανές λύσεις που δεν βλέπω αλλά υπάρχουν.
Και η ζωή μια εξίσωση είναι.
Αλλά που λύνεται δύσκολα.
Διαφωνείτε;

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009

Απορία

Στο δικό μου μάθημα εγώ.
Στους δικούς μου άρρητους αριθμούς.
Στο δικό σου μάθημα εσύ.
Στα δικά σου γιατί της ποικίλλης γνώσης.
Κι αν δεν διαβήκαμε τα σοκάκια της Φυσικής οι ιδιοσυχνότητες ταυτίστηκαν.
Βλέπεις με το δικό σου μάτι στο σκοτάδι του ήλιου.
Ενός διαφορετικού ήλιου.
Ακούω το ψιθυρο από το βάδισμα του όνειρου.
Σταματώ την αναπνοή μου.
Αντέχω.
Μια άλλη δύναμη με επισκέπτεται.
Δεν είναι συνισταμένη άλλων.
Δεν μπορεί να είναι.
Πως μπορεί ο χρόνος να είναι ο ίδιος; ίσως ρωτήσεις.
Δες τη ταχύτητα της σκέψης.
Απειρίζεται.
Το διαπίστωσες;
Είδες τις ρίζες της σύμπτωσης;

Nα μ΄ αγαπάς


Κλείστε τη μουσική του blog (στα δεξιά του) και απολαύστε στίχο και μουσική.

Να μ' αγαπάς.
Στίχοι: Νικολακοπούλου Λίνα
Μουσική: Libedinsky Carlos
Πρώτη εκτέλεση: Τρίφωνο
*******************************
Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά.
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά
γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά
*********************************
Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό.
Στα μαξιλάρια και στο χαλί,
να ξεχαστώ να μου λες πολύ.
Κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό
***********************************
Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί
Τα χρόνια φεύγουν, γοργά περνούν
και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν
*************************************
Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά,
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά,
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
Για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός
****************************************
Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί.
Στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
Και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως,
αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή
**************************************
Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού.
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού
**************************************
Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά.
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά.
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί
γιατί σ΄ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί.

Ο αριθμός των ψύλλων

Αρχικά ο Φράνκ είχε 2 και ο Μπρούνο είχε 4 ψύλλους!!!

Λες;

Βγήκαν δελτία και επισήμως ανακοινώθηκε.
Είμαστε λάθος μες στο κεφάλαιο του λάθος λήμματος.
Ο σάπιος κόσμος εκεί που σάπιζε ξανατονώθηκε.
Κι οι εξεγέρσεις μας είναι εν γένει εκτός του κλίματος.
Λες;

Κυριακή, 11 Ιανουαρίου 2009

Νάμα

Ξέρεις, το νάμα που μου αρέσει βγαίνει εκεί, στο νησί των ηφαιστείων.
Από σταφύλι λιαστό.
Συντονισμένες οι αισθήσεις με το σύμπαν.
Ξέρεις τη συχνότητα των δονήσεών τους;
Ισως κάνεις τις δικές σου μετρήσεις.
Σε ένα άλλο σύστημα μονάδων.

Ερώτημα

Μπαίνοντας εδώ, σε βλέπω.
Λειτουργεί η άλλη αίσθηση.
Ξέρεις αυτή η ερωμένη του Paulo Coelho.
Kι ο νους ταξιδεύει στο δικό του δρομολόγιο.
Εκείνο που θέλει.
Με ανισόπεδες διαβάσεις.
Τελειώνει στην οδό Ονείρων.
Ξέρεις που είναι το τέρμα της;

Βρείτε τους ψύλλους



Δυό σκύλοι ο Φράνκ και το Μπρουνο, μιλούν... ο ένας στον άλλο.

Φράνκ: Αν κάποιος από τους ψύλλους που κουβαλάς πηδήξει επάνω μου, θα έχουμε τον ίδιο αριθμό ψύλλων.

Μπρούνο:Ναι, αλλά αν ένας από τους δικούς σου ψύλλους πηδήξει πάνω σε μένα, τότε εγώ θα έχω πέντε φορές όσους ψύλλους έχεις εσύ.

Το ερώτημα είναι πόσους ψύλλους έχει ο Φράνκ

Η απάντηση αύριο.

Οι δίσκοι σου

Οι δίσκοι σου με ταξίδεψαν , εκεί...
Στην αιώνια πόλη.
Χάρηκα που πέρασες καλά.
Χάρηκα που διέκρινες στοιχεία πολιτισμού.
Δεν είμαστε μόνο εμείς οι πολιτισμένοι...
Ακούω Βocelli και Laura Pausini και ταξιδεύω στο Καπιτώλιο και στον Αγιο Πέτρο.
Σε ευχαριστώ από καρδιάς.

I have a dream...

H δική μας τραγουδίστρια σε μια άλλη μαγική ερμηνεία της...


Χιούμορ...

1. Τι ξεχνούσε η αφηρημένη τέχνη;
2. Τι θεραπεύει η ηλιοθεραπεία;
3. Με τι σκιτσάκια διακρίνουν τις αντρικές από τις γυναικείες τουαλέτες στη Σκωτία;
4. Τα ΑΤΜ γιορτάζουν της αναλήψεως;
5. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε τα σύκα "σκάφη" και τα σκάφη "σύκα";
Υπάρχουν απαντήσεις;

Στίχοι του Γιάννη Ρίτσου

Άκουσες το θόρυβο καθώς κλείνει ένα βλέφαρο
για ν' αποφύγει να κοιτάξει κατάματα
για ν' αποφύγει να το δούνε;
΄Ακουσες το θόρυβο μιας σταγόνας νερού που έπεφτε αστράφτοντας μέσα στο κενό
διατηρώντας ως το τέλος τη σφαιρικότητά της;
΄Ακουσες το θόρυβο ενός μοναχικού φύλλου
που γκρεμίζεται μέσα στο φθινόπωρο
σαν ένα χέρι χλωμό
που δεν βρήκε να κρατηθεί από κάποιο χέρι;
Θυμηθείτε:
Καμιά δυστυχία δεν είναι μικρή