Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012

Η αρχή της ανταποδοτικότητας

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη.

Τι ν' απαντήσεις αλήθεια;

Τι μπορείς αλήθεια ν΄ απαντήσεις σ΄έναν έφηβο που είναι μαθητής στο Σχολείο που υπηρετείς,  όταν κλαίγοντας σου εξομολογείται...."Νιώθω μόνος κύριε"....Τι μπορείς να ψελλίσεις; Ποιο λόγο ν΄αντιτάξεις απέναντι στη νεανική αυτή μοναξιά; Δύσκολη η στάση μου απέναντι σε εκείνα τα δάκρυα...Πως να τα μετασχηματίσω σε χαμόγελο? Αλήθεια πως?
Πάει καιρός που διαισθάνομαι την αδυναμία της εποχής μας στο να συμβάλλει στην επικοινωνία μεταξύ μας και ιδιαίτερα στην επικοινωνία μεταξύ ημών και των νέων μας. Όχι , δεν προσπαθώ να καταλογίσω ευθύνες. Δεν είμαι δικαστής. Απλά στοχάζομαι και ο στοχασμός με γεμίζει προβληματισμούς...Απλά μαθαίνω ακόμη να.... στοιχίζομαι μεταξύ των νέων μας, των παιδιών της εφηβείας , των παιδιών που πολιτεία και γονείς μας εμπιστεύονται τις πρωινές ώρες της ημέρας στο σχολείο, στο κάθε σχολείο.... 
Μα τούτος ο νεανικός χτεσινός λόγος ήταν ένα "χαστούκι" για μένα. Τι ν'αντιφωνήσεις απέναντι σ΄ εκείνη την έκφραση; Που να αναζητήσεις την άρση ενός αδιεξόδου της ψυχής που αργότερα ίσως γίνει πιό έντονο, πιό "εκφραστικό" ίσως; 
Σήμανα συναγερμό στο εντός μου. Είχα να διαχειριστώ άλλη μια κρίση. Έπρεπε να διεισδύσω στο κόσμο ενός παιδιού, να κατευνάσω την αντάρα της σκέψης του και να του δώσω δύναμη να αντιμετωπίσει την καθημερινότητά του...Δεν ξέρω αν το πέτυχα...Προσπάθησα. Και θα προσπαθώ. 
Μα από τούτες τις γραμμές θέλω να κρούσω σήμαντρο....Ας βρούμε χρόνο να μιλήσουμε στα παιδιά μας. Κρίση αντιμετωπίζουν κι αυτά. Όχι μόνο εμείς....Και πρέπει στο δικό μας λόγο, στη δική μας παρουσία να βρούν ζεστασιά και να μας εμπιστευτούν τους προβληματισμούς και τις ανάγκες τους. 
Τελειώνοντας....στη χειραψία και στο  ένθερμο "ευχαριστώ"που άκουσα, απάντησα απλά, πως η δική μου συνδρομή στο άνοιγμα του ψυχικού παιδικού κόσμου και το ξαλάφρωμα της σκέψης του ήταν υποχρέωση που απορρέει από την παιδευτική αποστολή μου. Έτσι ένιωθα και νιώθω.

Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου 2012

Αλλάζουν όλα στους μισθούς του Δημοσίου

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από ΤΑ ΝΕΑ.

Και βιντεάκια από τη Wikipedia

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα του Κώστα Δεληγιάννη.

Είναι η ώρα που πρέπει να κυβερνήσουν οι άριστοι

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα του Απόστολου Λακασά.

Η ελληνική ιδιομορφία

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το άρθρο του Κώστα Ιορδανίδη.

Η μεταπολίτευση ξεκινά πριν από το 1974

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα του Νίκου Γ. Ξυδάκη.

Η σιωπηλή γενιά του Πολυτεχνείου

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από τον Αλέξη Παπαχελά.

Διαγώνισμα στην Ανάλυση της Γ' Λυκείου θετικής Κατεύθυνσης

Δείτε  παρακάτω τα θέματα ενός διαγωνίσματος στην Ανάλυση Γ'Λυκείου ( Θετ. Κατεύθυνσης ) όπως τα έδωσε ο καλός συνάδελφος Μάκης Χατζόπουλος και τα γράφει στο ιστολόγιό του lisari.blogspot.com

Πώς ξέρει και πότε δημοσιοποιεί τον αριθμό του κινητού σας το Facebook;

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση από το δικτυακό τόπο in.gr. Με προβλημάτισε...

Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2012

Τι θα γίνω όταν μεγαλώσω;

Κάντε κλικ εδώ και διαβαστε την ανάρτηση από το δικτυακό τόπο in2life.gr
 

Μαθηματικές σημειώσεις και ασκήσεις από το συνάδελφο Γιάννη Κυριακόπουλο.

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε μαθηματικές σημειώσεις και ασκήσεις από το συνάδελφο Γιάννη Κυριακόπουλο του 5ου ΓΕΛ Πετρούπολης.

Μαθηματικές σημειώσεις και Ασκήσεις από το συνάδελφο Τρίμη Παντελή.

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε ή και κατεβάστε μαθηματικές σημειώσεις ή και ασκήσεις από το συνάδελφο Παντ. τρίμη και την ιστοσελίδα του 5ου ΓΕΛ Πετρούπολης.

Θέματα ωριαίου διαγωνίσματος Α΄ τριμήνου

Δείτε παρακάτω τα θέματα ωριαίου διαγωνίσματος στα Μαθηματικά Β'  Γυμνασίου που έβαλε ένας καλός συνάδελφος σε Γυμνάσιο της Αθήνας.

Ask 1001 
Αν δυσκολεύεστε να διαβάστε το κείμενος κάντε κλικ στην επιλογή πλήρους οθόνης, ( κάτω δεξιά).

Ασκηση από μαθηματικό διαγωνισμό.

Προσπαθείστε να λύστε τη παρακάτω άσκηση, είναι εύκολη. Για μαθητές Γ'  Λυκείου, φυσικά.

Ask 1000 
Η λύση αύριο.

Η γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας αναθερμαίνεται στο Βερολίνο

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα της Ζέζας Ζήκου.

Η μη συλλογή αποδείξεων κρύβει πέναλτι

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Κάτω από το όριο της φτώχειας ζουν 2,34 εκατομμύρια Ελληνες

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Τι είχε πει ο Δημ. Λιαντίνης

Αφού κλείστε τη μουσική του ιστολόγιου ( πάνω δεξιά ) δείτε αυτό το βίντεο. Θα σας εντυπωσιάσει.

Διπλασιάστηκε η ιντερνετική κίνηση στις φορητές συσκευές το 2012

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.

Λόγια του Γ. Σεφέρη

Δεν πιστεύω στη δύναμη του χρήματος. Απεναντίας πιστεύω πως το χρήμα διαλύει πολλές δυνάμεις και αξίες. Αν μου έλεγαν ότι μου έπεσαν εκατομμύρια, δεν ξέρω αν θα χαιρόμουνα ή θα λυπόμουνα. Ο μυστικός μου δρόμος, έτσι που τον διαισθάνομαι, δεν είναι ο δρόμος προς τον πλούτο. Είναι το αντίθετο.

Μέρες, τόμος Β'  του Γιώργου Σεφέρη
4 Μάρτη 1933

Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

Το μεγάλο ελληνικό θαύμα

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από την ATHENS VOICE.

Εντυπα λεξικά εναντίον ηλεκτρονικών

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από ΤΟ ΒΗΜΑ.

Εμείς, αυτοί και η ιθαγένεια

Κάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από ΤΑ ΝΕΑ.

Στοπ στον ρατσισμό στα σχολεία

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα από ΤΑ ΝΕΑ.

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Μικρές, μεγάλες ματαιώσεις

Kάντε κλικ εδώ και διαβάστε το δημοσίευμα της Μαρίας Κατσουνάκη.

ο ίσκιος της ζωής

Για όσους αντέχουν ακόμη να πληρώνουν ενοίκιο ή δόση στεγαστικού, σούπερ μάρκετ και ασφάλιστρο, για όσους ψώνισαν φέτος σχολικά είδη στα παιδιά τους, η σαστισμάρα και η σύγχυση είναι ακόμη τα κυρίαρχα συναισθήματα. Οι σαστισμένοι όμως λιγοστεύουν διαρκώς. Και αυξάνονται οι ανήμποροι, οι αδρανείς, οι παραιτημένοι, οι γυμνοί· όσοι δεν πληρώνουν πια ασφαλιστικές εισφορές, ούτε εφορία, γιατί απλούστατα δεν δύνανται. Δεν έχουν. Δεν είναι εδώ πια, ανήκουν σε άλλο κόσμο, κινούνται σε άλλο χρόνο, όχι παρελθόντα, όχι στο φτωχό ’50 και το ’60 με τα μανταρισμένα πουλόβερ και τα γυρισμένα κοστούμια, ούτε καν εκεί. Αυτοί οι ανήμποροι προλέγουν ήδη το μέλλον. Τη γυμνή ζωή.
Ακούω ιστορίες πρώην νοικοκυραίων και μαστόρων, εργαζομένων από τα δώδεκα ή τα δεκαπέντε τους χρόνια, καταγόμενων από παραποτάμια ή ορεινά χωριά βαριά από ιστορία και μύθους. Ηρθαν στην Αθήνα παιδιά, μπήκαν τσιράκια ή κάλφες σε εργαστήρια, σε βιοτεχνίες, έγιναν μάστορες, μερικοί έγιναν και μικροεπιχειρηματίες, βιοτέχνες, όλοι είχαν επάγγελμα, προκοπή, τιμή, μεγάλωσαν, σπούδασαν και προίκισαν παιδιά. Ηταν περήφανοι για όσα επέτυχαν. Και σχεδίαζαν ήρεμα στον χρόνο τους βίους τους. Δεν ήσαν άρπαγες και άπληστοι, καφεδάκι στο καμινέτο το πρωί, φαΐ στο κατσαρολάκι απ’ το σπίτι το μεσημέρι ή ένα ζεστό πιάτο στα μαγέρικα της οδού Κολοκοτρώνη, σιέστα κλεφτή πάνω στον πάγκο εργασίας, και δουλειά ώς αργά το βράδυ. Επιστροφή με το μπλε λεωφορείο στις συνοικίες της αντιπαροχής. Ολο το εμπορικό κέντρο ήταν γεμάτο από μαστόρους, επαγγελματίες, βιοτέχνες, εμπόρους, τεχνίτες. Στο τρίγωνο Μοναστηράκι – Ομόνοια – Σύνταγμα, μαζί με του Ψυρρή των τσαγκαράδων. Εκεί όπου σήμερα πληθωρίζονται καφέ, μπαρ, ουζερί, για χίπστερ και χασομέρηδες, άνεργους και άεργους, εκεί όπου κάποιοι βλέπουν ανάπτυξη μέσα από την κατανάλωση φρέντο και ρόκα–παρμεζάνα. Συνταξιοδοτούνται κακήν κακώς οι παλαιοί, άλλοι ολόκληρη με σαράντα χρόνια ένσημα, άλλοι προώρως μειωμένη, άλλοι χρεοκοπούν και κολλάνε κηδειόχαρτα «εκποίηση», «πωλείται η επιχείρηση», «ενοικιάζεται το παρόν, πληροφορίες εντός». Ο κόσμος της εργασίας και του εμπορίου φεύγει, το centro storico μετατρέπεται σε φαν παρκ για άνεργους, χώρος τράνζιτο γι’ ανθρώπους τράνζιτο, χωρίς προέλευση, ρίζα, προορισμό. Χώρος χωρίς χρόνο. Ακούω ιστορίες, ανασυστήνω ζωές. Χήρες που σπούδασαν παιδιά πλένοντας σκάλες και γραφεία, ψήνοντας καφεδάκια κάτω απ’ το κλιμακοστάσιο για τους εργαζομένους στο μέγαρο, που είχαν σπίτι το παραχωρημένο υπόγειο πλάι στον λέβητα, στολισμένο με κεντήματα, χράμια και αγαλματίδια από αρχαίες μπομπονιέρες. Ζουν με την κατώτερη σύνταξη του ΙΚΑ, πάντα εκεί, πλάι στον λέβητα, στο πάντα στολισμένο δωμάτιο. Και καταριούνται αυτόν που τους έκοψε τη σύνταξη και τα φάρμακα για την οσφυαλγία και την πίεση. Που τους έκοψε το τελευταίο ξερό κλαδάκι της πληβείας ζωής. Πίσω από κάθε ψηλό παράθυρο στα μαραμένα εμποροβιοτεχνικά μέγαρα του κέντρου, στις οδούς με τα ένδοξα ονόματα Χρυσοσπηλαιωτίσσης, Νικίου, Κολοκοτρώνη, Πραξιτέλους, Αιόλου, Ρόμβης, Κλειτίου, κινούνται ακόμη άνθρωποι και ξεδιπλώνονται ιστορίες. Οσοι πρόλαβαν τη σύνταξη του μεταπολεμικού κράτους πρόνοιας, έζησαν ολόκληρο το greek dream και αποχώρησαν. Αλλοι δεν πρόλαβαν, τους μάγκωσε η χρονόπορτα και τους συνέθλιψε. Εδώ και καιρό αδυνατούν να πληρώσουν το ΤΕΒΕ, δεν μπορούν να πάρουν σύνταξη· υποαπασχολούμενοι, βγάζουν το νοίκι και ψωνίζουν γαύρο πρωινό στην Αγορά. Ακούω το ευφρόσυνο καναρίνι στον 5ο όροφο βιοτεχνικής πολυκατοικίας· δεν το βλέπω γιατί με τυφλώνει η αντηλιά, πίσω απ’ το παμφάγο φως ξέρω όμως ότι ξεπροβάλλει μια αναλόγως εκθαμβωτική γωνία Ακροπόλεως. Το πορτοκαλί καναρίνι συναγωνίζεται το άμουσο ράδιο που φλυαρεί σε ακατάληπτη γλώσσα· και τα δύο συντροφεύουν τον παλαίμαχο τεχνίτη. Η λωρίδα φωτοσκόνης χαϊδεύει και εξωραΐζει παλαιές μεταλλοδερμάτινες πολυθρόνες, το μικρό ψυγείο, τον ψηλό πάγκο με το βαρύ σίδερο, ρεκλάμες, Κασμήρια ΔΔΔ, Ελληνοβρετανική, αρχαία φιγουρίνια με σταυρωτά γιλέκα, το τηλέφωνο βακελίτη, κάρτες για μανταρίστρες και κουμποτρυπούδες, το γκαζάκι οπωσδήποτε. Απέναντι ένας ξεχασμένος χρυσοχόος, ένας αδαμαντοκολλητής, λογιστικό γραφείο, μια φθαρμένη εμαγιέ επιγραφή Εισαγωγαί Υλικών Αργυροχρυσοχοΐας με περίτεχνα γράμματα Art Deco. Ενας θνήσκων κόσμος, ο κόσμος των τεχνών και του εμπορίου. Γεμάτος ζωές ακόμη, ίσκιους, παρουσίες, φωνές, έργα χειρών, ιστορίες με βουλευτές και εφέτες, αστεϊσμούς, κουμπαριές, με αλληλεγγύη και μικροδάνεια, με δόσεις και δοσίματα. Αντηλιά, σκόνη, ίσκιος. Ο ίσκιος της ζωής.

Το άρθρο έγραψε ο Νίκος Γ. Ξυδάκης και δημοσιεύτηκε στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ.