Eπισκέπτεστε το ιστολόγιο του Δημ. Σπυρόπουλου, Καθηγητή Μαθηματικών. Θέλω να σας επισημάνω οτι τα μαθηματικά που είχα την προνομία να σπουδάσω είναι ένα εργαλείο σκέψης και προβληματισμού. Χαίρομαι να το χρησιμοποιώ στη ζωή μου...
Kι όπως είπε ο μεγάλος Κ. Παλαμάς "Κι αν πλήθος τ΄άσχημα, κι αν είν΄ τ΄ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσουμε νόημα στων πολλών την ύπαρξη. ΄Ενας φτάνει..."
Eβαλα το βίντεο αυτό για να το ακούω και να θυμάμαι τα νιάτα μου. Τις μέρες τις ξένοιαστες του τότε. Στο Μπερούτι και στη Νεάπολη μιας ήρεμης Αθήνας. Αναπολώ τη γαλήνη της εποχής που πέρασε. Μα αισιοδοξώ. Η ελπίδα μπροστά μου, με καλεί συνταξιδιώτη στο όνειρο. Της πιάνω το χέρι και δρομολογώ το μέλλον μου. Μου ανήκει άλλως τε. Δικαιωματικά,πιστεύω. Είναι δικό μου.
Kάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε το δημοσίευμα από ΤΟ ΒΗΜΑ σχετικά με τον blogger Υφυπουργό Παιδείας, Δια βίου μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Γιάννη Πανάρετο.
Κάντε κλικ εδώ για να διαβάστε την εργασία του κ. Γ. Αποστολίδη, που παρουσιάστηκε στο 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.
Στεναχωριέμαι για τα παιδιά του σήμερα. Για τα παιδιά μου, για τα παιδιά σου, για όλα τα παιδιά. Βλέπω την ανησυχία στα μάτια τους, μα εκείνο που με κάνει και θλίβομαι πολύ είναι το κενό που διακρίνω, εκεί, μέσα στη ματιά τους. Θυμάμαι τότε που λεγόμουνα και εγώ παιδί, αλλιώτικα ήτανε. Οι γειτονιές ήτανε γεμάτες από φωνές παιδιών, φωνές ανέμελες και γονείς που δεν ανησυχούσαν με το παραμικρό. Τα πρωινά οι δρόμοι ήτανε γεμάτοι με παιδιά που πηγαίνανε σχολείο, πότε αστειευόμενα μεταξύ τους και πότε σκυθρωπά και μουντρούχλικα από το πρωινό ξύπνημα. Και το μεσημέρι το ίδιο, κατά την επιστροφή τους. Νιώθανε μεγάλοι και μικροί τη σχολική χρονιά. Τώρα βλέπεις μόνο αυτοκίνητα με παιδιά στοιβαγμένα και γονείς να τρέχουν να προλάβουν. Τελειώναμε το σχολείο, τρώγαμε ότι υπήρχε σπίτι μας και αν δεν μας άρεσε μέναμε νηστικοί μέχρι να πεινάσουμε, δεν τρέχανε οι μανάδες να μας κάνουν ιδιαίτερα φαγητά, ούτε είχαμε ντελιβεράδες να μας φέρουν το κάτι άλλο. Εδώ που τα λέμε ούτε τηλέφωνο δεν είχαμε καλά -καλά, όχι ντελιβεράδες-έτσι δεν τους λένε; Ίσως το γράφω και λάθος- τρώγαμε που λες, ότι υπήρχε, διαβάζαμε και μετά έφτανε η ώρα η δική μας. Το παιχνίδι, η ξεγνοιασιά, οι τρέλλες. Εμείς δεν είχαμε να πάμε αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, μπαλέτο, κολυμβητήριο. Το μυαλό μας είχε να σκεφτεί μόνο το σχολείο και τα παιχνίδια, όπως αρμόζει σ' ένα παιδί. Σήμερα βλέπεις μόνο παιδιά φορτωμένα με μια τσάντα στην πλάτη από το πρωί ίσαμε το βράδυ. Ώρες- ώρες νιώθω πως εκείνα δουλεύουνε πιο πολύ από τους μεγάλους. Σαν να γεννάμε ενήλικες ένα πράγμα και όχι παιδιά. Ξέραμε να διαχωρίζουμε τις ώρες της ημέρας και το νόημά τους. Το πρωί σχολείο, το μεσημέρι φαγητό και μελέτη, το απόγευμα παιχνίδι και το βράδυ ύπνο. Σήμερα τα καημένα τα παιδιά χτυπάνε υπερωρίες, πιο μεσημέρι και απόγευμα; Εδώ τα βλέπεις και τις Κυριακές ακόμα φροντιστήρια! Εμείς την Κυριακή την είχαμε συνδέσει με την εκκλησία και την ξεκούραση. Παιδιά ρομπότ, παιδιά ενήλικες; Δεν ξέρω πως να τα ονομάσω τα σημερινά παιδιά, αλλά δεν ξέρω και πως να τα βοηθήσω έτσι χαμένα που τα βλέπω, σα να ψάχνουν από πού να κρατηθούν. Από τη μια τρέχουμε να τους τα δώσουμε όλα απλόχερα, μην τους λείψει τίποτα και έτσι τους αφαιρούμαι και πρωτοβουλίες και υπευθυνότητα να έχουνε, και από την άλλη τα έχουμε κάνει να νιώθουν μοναξιά. Πως φερόμαστε έτσι στα παιδιά μας; Πως βαστάμε να μεγαλώνουμε μοναχικά παιδιά και τρομαγμένα; Πως τα μπερδέψαμε όλα έτσι; Παιδί μου...δεν ζεις σαν παιδί και νιώθω ένοχη για αυτό!
Ευχαριστώ εσένα που με τροφοδοτείς με σκέψεις, συναισθήματα και με κείμενα σαν κι αυτό. Βασίζομαι στο λόγο, στην κρίση σου κι εύχομαι τα καλύτερα για σένα...
Αφού κλείσετε τη μουσική του video (στα δεξιά του blog ) ακούστε τη μουσική βλέποντας το video. Moυ άρεσε πολύ η μουσική και ευχαριστώ για την αποστολή. Φυσικά το πρόσωπο με το όνομα που έλκει την προέλευσή του από το νησί των Φαιάκων... Ευχαριστώ ιδιαίτερα.
Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε για τη συνάντηση εκπροσώπων της Γερμανικής Πρεσβείας στην Αθήνα με τους μαθητές της Ε και Στ Τάξης του Δημοτικού Σχολείου Μαραθώνα.
2500 χρόνια συμπληρώνονται το 2010 από την Μάχη του Μαραθώνα που υπήρξε ένα γεγονός παγκόσμιας σημασίας. Και ο Δήμαρχος του τόπου, υπέρμαχος κάθε εκδήλωσης πολιτισμού που στοχεύει στην ανάπτυξή του προτείνει... Κάντε κλικ εδώ να διαβάσετε τις προτάσεις του.
Τούτοι οι στίχοι δεν είναι δικοί μου. Μα προέρχονται από έναν εκπαιδευτικό και συνάδελφό μου. Αισθάνθηκα την πίκρα του. Αισθάνθηκα τα δάκρυα της ψυχής του. Και του λέω κι από εδώ...Ψηλά το κεφάλι. Τα χαστούκια της ζωής μας κάνουν καλύτερους και είναι ευκαιρία για ενδοσκόπηση άρα και ανέλιξη του είναι μας.
Για εσάς καλοί μου φίλες και φίλοι αναρτώ εδώ τρείς φωτό από το νησί σας. Πιστεύω να σας ταξιδέψω εκεί... Αν κάνετε κλικ στην κάθε φωτό θα τη δείτε στην κανονική της διάσταση.
Διαβάστε εδώ την πρόσκληση που απευθύνει ο Δήμαρχος Μαραθώνα κ. Σπύρος Ζαγάρης στους κατοίκους του Δήμου, για τη συμμετοχή τους στα εγκαίνια του Μουσείου Μαραθωνίου Δρόμου, που θα κάνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009.
Κάντε κλικ εδώ για να διαβάσετε το δημοσίευμα από την τοπική εφημερίδα ΔΗΜΟΤΗΣ της Ν. Μάκρης που προβάλλει τις απόψεις του κ. Δημ. Μακρή για τις αρχαιότητες της ευρύτερης περιοχής της Ραφήνας.