Κρυφά και φανερά σ’ ακολουθούν οι ίσκιοι,
συμμορίες της σιωπής και βασανιστές της μνήμης,
που σε γυρεύουν αδιάκοπα, μέρα και νύχτα,
μα στέκουν ανήμποροι μπροστά στο άβατο της ψυχής.
Δεν γνώρισαν ποτέ τη γλώσσα του χώματος,
ούτε έσκυψαν να φιλήσουν τη γη που τους κρατά.
Έτσι κι εγώ, φεύγοντας απ’ το Ασκύφου,
κρατούσα μέσα μου έναν παλμό βαθύ,
καθώς το ολάνθιστο οροπέδιο άνοιγε μπροστά μου
σαν ευαγγέλιο ανοιχτό στο φως της Κρήτης.
Ο άνεμος ψιθύριζε ιστορίες παλιές,
και κάθε βήμα αντηχούσε απόντες καιρόν.
Γύρευα πρόσωπα που δεν φαίνονταν πια,
μα κατοικούσαν στη σιωπή του τόπου,
εκείνους που στάθηκαν όρθιοι στην καταιγίδα,
που έδωσαν όνομα στην αντοχή και στο χρέος.
Κάτω απ’ τους δυο κουλέδες στάθηκα,
ήταν πέτρινοι φρουροί του χρόνου και της μνήμης,
κι άφησα τη συγκίνηση να ριζώσει μέσα μου,
σαν δάκρυ που δεν ζητά να κυλήσει.
Μια απλή φωνή, ενός ανθρώπου του δρόμου,
γλύκανε για λίγο την ταραχή μου,
μα δεν έσβησε τη φλόγα που είχε ανάψει.
Και τότε, σαν ψίθυρος που επιμένει,
γεννήθηκε μέσα μου ένα ερώτημα:
πότε θα ξαναγυρίσω εδώ;
Γιατί ήξερα ήδη—
πως η ψυχή μου είχε μείνει πίσω........
