Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Κριτικής συνέχεια

Το ίδιο άρθρο συνέχιζε...
"Την ίδια ώρα βέβαια είναι και τα αυτονόητα απέναντι στην ιδιολογία του Αρμάνι και του Γκραντ Τσερόκι................Και η τηλεόραση οργανώνει τη ζωή μας στους ρυθμούς της. Και κάθε φορά που την ανοίγουμε, η ερημική μας ζωή γίνεται ερημικότερη"...................................

Κριτική

Διάβασα με μεγάλη αθηναϊκή εφημερίδα τα παρακάτω...
" Το πρόβλημα όσων θέλουν να σώσουν τον πλανήτη είναι ότι κανείς δεν θέλει να σωθεί, να χλαπακιάσει θέλει. Στο κάτω κάτω, όλοι αυτοί οι σωτήρες, όλοι οι απόστολοι της καταστροφής, τη τεχνολογία λατρεύουν: Πληροφορική, ΜΜΕ και διεθνή συνέδρια σε εξωτικούς προορισμούς. Καλές προθέσεις- αν και με το αζημίωτο- αλλά εκτός πραγματικότητας. Η κοινωνία άλλα θέλει. Κι έπειτα, μ΄όλα τούτα που προτείνουν, προάγουν τις μεταρρυθμίσεις, ποτέ τις ανατροπές..."
Ποια είναι η δική σας άποψη;

Κυριακή των Βαΐων





Των Βαίων το πρωί πηγαίνουν όλοι στην εκκλησία για να πάρουν τα βάγια τα οποία τα δίνει ο παπάς που είναι φύλλα από δάφνη και τα διατηρούν οι πιστοί στο εικονοστάσι για το ξεμάτιασμα, καθιέρωσε η εκκλησία μας σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα. Στη Θράκη όπως και σε άλλα μέρη της πατρίδας μας συνηθίζονται τα «βαγιοχτυπήματα». Οι γυναίκες χτυπούν με βάγια τις έγκυες για να λευτερωθούν πιο εύκολα .
Τα “βαγιοχτυπήματα” σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν: “Και του χρόνου, να μη σε πιάν’ η μυίγα”.
Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα “βατσάσουν” για το καλό. Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες. Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι.

“Μέσα βάγια και χαρές,
όξω ψύλλοι, κόριζες !”
Ο λαός αποδίδει γονιμοποιό δύναμη στα βάγια. Επίσης σε άλλα χωριά της Θράκης τα κορίτσια έκαναν στεφάνια από βάγια, που τους έδινε ο παπάς στην εκκλησία, και τα έριχνα στο ρέμα. Όποιας το στεφάνι έφτανε πρώτο στη ρεματιά φίλευε τις υπόλοιπες στο σπίτι της και διασκέδαζαν με χορό και τραγούδια.


Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, από φοίνικες δηλαδή ή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά.
Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς. Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης «όχλος πολύς...έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».


Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη «επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν «ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία. Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά. Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.
Και σήμερα ακόμα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια. Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους. Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.


‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια. Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ’ αυτά “κάπνιζαν” οι γυναίκες τα παιδιά για το “κακό το μάτι”.
Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά. Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους: “Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ’ τ’ αυγό να φύγω.”
Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά εκείνη θα γινόταν “συντέκνησσα”. Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες, μαζί με ελιές.
Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την “αργινάρα”, μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.
Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την “ειρεσιώνη”, το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια: φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός. Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου, προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.
Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων επιτρέπει το ψάρι. Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει:


“Βάγια, Βάγια των βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό,
κι ως την άλλη Κυριακή
με το κόκκινο αυγό ! ”

Αναγράφει το "Ωρολόγιο": Πέντε μέρες προ του Νομικού Πάσχα, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους μαθητές του και του έφεραν ένα ονάριο και αφού κάθισε πάνω του εισερχόταν στη πόλη. Ο λαός μόλις άκουσε ότι έρχεται ο Ιησούς (είχαν μάθει και τα περί αναστάσεως του Λαζάρου) έλαβαν στα χέρια τους βάϊα από φοίνικες και πήγαν να τον προϋπαντήσουν. Άλλοι με τα ρούχα τους, άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα δένδρα και τα έστρωναν στο δρόμο όπου διερχόταν ο Κύριος και τον ακολουθούσαν. Ακόμα και τα νήπια τον προϋπάντησαν και όλοι μαζί φώναζαν: "Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ" (Ιωαν.ιε΄).
Αυτή τη λαμπρή και ένδοξο πανήγυρη της εισόδου στα Ιεροσόλυμα του Κυρίου εορτάζομε αυτή τη Κυριακή.
Σήμαιναν δε τα βάϊα, οι κλάδοι των φοινίκων, τη κατά του διαβόλου και του θανάτου νίκη του Χριστού. Το δε Ωσαννά ερμηνεύεται σώσον παρακαλώ. Το δε πωλάριο της όνου και το κάθισμα του Ιησού πάνω του, ζώου ακάθαρτου κατά τον νόμο τους, σήμαινε τη πρώην ακαθαρσία και αγριότητα των εθνών και την μετά από λίγο υποταγή αυτών στο άγιο Ευαγγέλιο.
Η Εκκλησία μας ψάλλει:
Αφού ταφήκαμε μαζί με Σε, Χριστέ και Θεέ μας, δια του βαπτίσματός μας (το οποίο είναι τύπος του θανάτου Σου και της ταφής Σου), αξιωθήκαμε δια της αναστάσεώς Σου να εισέλθωμε στην αθάνατο ζωή της Βασιλείας Σου. Γι' αυτό υμνούντές Σε, κράζομε: Βοήθησέ μας και σώσε μας, Συ, που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του Ουρανού. Άς είσαι ευλογημένος Συ, που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο!

Διάβασα:

Το βαγί στη Ζάκυνθο δεν είναι η δάφνη , αλλά φρέσκα φύλλα φοίνικα, που μ'αυτά πλέκουν σταυρούς, βαγιοφόρες, ήλιους , αλογάκια και στολίζουν τις εκκλησίες για την γιορτή. Οι "νόντσολοι" μοιράζουν σ'όλα τα σπίτια το βαγί ως ευλογία του ιερέως και οι πιστοί το τοποθετούν στις εικόνες.

Πέμπτη, 9 Απριλίου 2009

Δυό λόγια

Aγαπητέ μου Πρόεδρε
Οντως είχαμε μέρες να τα πούμε.
Πολλές φορές σε φανταζόμουν εκεί, απέναντί μου όπως όταν συζητάμε.
Για τα παιδιά μας. Πιστεύω, μου δικαιολογείς αυτό το "μας".
Τα δικά σας παιδιά είναι και δικά μας.
Σ΄ευχαριστώ που μου εξέφρασες την απορία για την πρόσκαιρη αργοπορία στο ρυθμό των αναρτήσεών μου.
Ξέρεις, πως η αγωνία μου για την παιδεία είναι μεγάλη.
Κι όσο ο Θεός θα μου δίνει υγεία, θα είμαι στη πρώτη γραμμή αμύνης.
Κι εκεί θα χρησιμοποιώ όλα τα όπλα.
Κι ένα από αυτά είναι κι αυτό το blog.
Mια άλλη φωνή, "αιρετική" ίσως, για τους πολλούς.
Αλλά γνήσια εκπαιδευτική, ελληνική και θέλω να πιστεύω αξιοπρεπής και μαχητική.
Θέλω τη κριτική όλων. Ακόμη κι αυτή που είναι κακοπροαίρετη, γιατί υπάρχει και τέτοια, κι αυτή κάτι μου προσφέρει.
Γιατί έμαθα να ακούω. Ολους.
Και το κέρδος στη ζωή μου είναι μεγάλο. Ακόμη κι όταν ακούω τους ταπεινούς, τους αδύναμους αλλά αληθινούς, τους σιωπηλούς. Οταν ακούω τη γνήσια φωνή κάποιων παιδιών που τη χαίρομαι. Που θέλουν να εκφραστούν για πολλά αλλ΄ αδυνατούν και πρέπει να εκμαιεύσεις τη σκέψη τους.
Οταν ακούω τη γνήσια φωνή κάποιων γονιών που μέσα στον ορυμαγδό της καθημερινής βιοπάλης βρίσκουν καιρό να ασχοληθούν με τα βλαστάρια τους και να μου εκφράζουν αγωνίες.
Νιώθω την ευθύνη μου μεγαλύτερη τότε.
Νιώθω ότι πρέπει να συμβάλλω στη διαχείρηση κρίσεων, πολλές φορές. Και με καθοριστικό, ίσως το πιό καθοριστικό ρόλο.
Η πολιτεία με τοποθέτησε όπου εκείνη έκρινε όχι για μένα.
Μα για τους πολλούς.
Με τοποθέτησε θεματοφύλακα και ακρίτα νόμων, αξιών και συμπεριφορών. Ετσι αισθάνομαι.
Κι όπως τόνισε ο Αλεξανδρινός ποιητής "Τιμή σε εκείνους που στη ζωή τους όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες". Με έκανες και θυμήθηκα την Αλεξάνδρεια πάλι. Ξέρεις συνδέομαι μαζί της. Με μια σχέση πνευματική. Δεν σου έχω μιλήσει για αυτήν. Και πριν με ρωτήσεις θα σου πω σκέψου.....Η βιβλιοθήκη της, η Υπατία, ο Ελληνισμός εκεί.........Την είχα επισκεφθεί με τη μακαρίτισσα τη μάνα μου, πολύ πιό παλιά. Και ο ποιητής εκείνος , γνήσιο τέκνο της, έπισήμανε κάτι που πρέπει όλοι μας, λίγο ή πολύ να κάνουμε. Να οριοθετούμε....
Νομίζεις πως μπορούμε να το κάνουμε πάντα;
Νομίζεις ότι μας αφήνουν οι διαβολές και ανθρώπινες μικρότητες;
Δεν νομίζεις ότι πολλές φορές η ευγένεια, η ευπρέπεια και το ήθος φαίνονται υλικά για ανακύκλωση;.........
Κλείνω πρόεδρε.
Η κούραση της μέρας και σήμερα ευδιάκριτη.
΄Εχει σειρά για τη σκέψη μου ένα ανάγνωσμα που ξεκουράζει το νου.
Μαλακώνει τη καρδιά, τη κάνει πιό ανθρώπινη.
Προετοιμάζει το σώμα να υποδεχθεί πιό εύκολα το Μορφέα.
Σ΄ευχαριστώ που μου έδωσες αφορμή για λίγη δικτυακή κουβεντούλα.
Η συζήτησή μας πάντα έχει να μου δώσει κάτι.
Ακόμη κι όταν διαφωνούμε.
Λίγο το έχεις αυτό;
Να ξέρουμε να διαφωνούμε.
Γιατί μέσα από τις διαφωνίες μας βρίσκουμε συγκλίσεις.
Τις χρειαζόμαστε.
Να είσαι καλά Πρόεδρε.
Καλό μεσημέρι.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2009

Σχολικοί Αγώνες

Από τους Πανελλήνιους Σχολικούς αγώνες κωπηλασίας που έγιναν στο Ολυμπιακό Κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά. Η τελετή έναρξης ήταν πολύ αξιόλογη και παρέστησαν αρκετοί επίσημοι. Αξιοσημείωτο το θεατρικό δρώμενο από την ομάδα του τοπικού Δήμου. Το Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο είναι μια πολύ σημαντική αθλητική εγκατάσταση που πρέπει να αξιοποιηθεί περισσότερο. Κι ευχή του Δημάρχου κ. Σπ. Ζαγάρη, για τα 2500 χρόνια από τη Μάχη του Μαραθώνα , να πιάσει τόπο και να είναι ευκαιρία για απονομή μνήμης σε Εκείνους!!!