Σε μια γωνιά κρυμμένα με μάτια τρομαγμένα
Τα "θέλω" μου κοιτάνε σαν παιδιά
Κι ας ξέρουν τι έχουν κάνει εμένα δε μου φτάνει
Γι' αυτό τα τιμωρώ κάθε φορά..........
Η σημερινή κουβεντούλα με το φίλο απ το νησί της Σαπφούς έδωσε το έναυσμα για να δημιουργηθούν πλήθος προβληματισμοί και μάλιστα εκ του.....μηδενός. Η προσοχή μου προσηλώθηκε στα δυο σύντομα κείμενα που μου έστειλε....... Ένιωσα πως κάθε ένα απ τα κείμενα μεταβλήθηκε σε γεννήτρια απροσδιόριστων επιθυμιών μου. Αυτή τη μεταβολή τη θεώρησα αναφαίρετο δικαίωμά μου και τη συσχέτισα με το τραγούδι που ανάρτησα εδώ.!!!!!
Οι στίχοι του τραγουδιού, αχ αυτοί οι στίχοι με τον απίστευτο ρεαλισμό τους, είχαν δεν είχαν με ταξίδεψαν στην οδό Θερίσσου, εκεί κάτω απ το προμαχώνα Μαρτινέγκο!!!!! Χρόνια είχα να κάνω αυτό το νοερό ταξίδι........Και το ευχαριστήθηκα!!!! Οι γλυκόλαλοι ήχοι που παράγονταν απ το πιάνο του Γ. θεοφάνους που έντυναν με κόκκινο βελούδο τη φωνή της Π.Ζ. συντονίστηκαν με τα θέλω μου, τα καθήλωσαν, με καθήλωσαν και με έκαναν να πετάξω ψηλά και να σκεφτώ το...... "Στα υπόγεια είναι η θέα!!!!". Κι έτσι είναι. Καλό βράδυ να έχουμε!!!
