Τ΄αρμυρίκια στο Νειμποργιό της Ανδρου.Στο βάθος ο Τουρλίτης και το Κάστρο.
Η Χώρα όπως φαίνεται από απέναντι. Ομορφιά...
Το ιδιωτικό εκκλησάκι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας.
Η παραλία της Χώρας, τ΄ αρμυρίκια κι ο χαρακτηριστικός βράχος...
Αλλη άποψη της Χώρας. Στο βάθος ψηλά το χωριό Βραχνού και πάνω δεξιά στο βουνό η Ι.Μ. Παναχράντου που ιστορία γυρνάει στο 961 μ.Χ. γι΄ αυτήν και στο Νικηφόρο Φωκά.
Κι αυτή η φωτό μου άρεσε...
Αντριώτικη χλωρίδα, εδώ...
Ο κεντρικός δρόμος της Μεσαριάς, με κατεύθυνση προς τη Χώρα του νησιού.
Το στενοσόκκακο που οδηγεί στη βυζαντινή εκκλησία του Ταξιάρχη.
Η εκκλησία του Ταξιάρχη.
O βυθισμένος μώλος της Παλιόπολης στην Ανδρο.Παλιόπολη…
Στο διάβα μου στην ομορφιά τούτου του νησιού βρίσκομαι εκεί…
Κάθομαι στο πεζουλάκι της αυλής ενός γαλακτισμένου καπετανόσπιτου.
Οι στιγμές μου εκεί με προκαλούν…
Εκφράζω για τον τόπο το θαυμασμό μου αφειδώλευτα…
Ατενίζω απέναντι.
Βρίσκομαι μπροστά σ΄ ένα ανοιχτό παράθυρο του Αιγαίου.
Στο βάθος, διακρίνω το αβύθιστο ναυάγιο ονείρων του τότε…
Διακρίνω τις προσκλήσεις…
Ανοιχτή πρόσκληση από τους γλάρους να πετάξεις μαζί τους πάνω απ τις αντριώτικες βουνοκορφές…
Να θωρείς από ψηλά τα καμπαναριά, τις αιμασές και τους κάπασους.
Όμως το να βρίσκομαι εκεί…είναι και
ανοιχτή πρόκληση να αγγίξω με χάδι το βαθυγάλαζο…
Νιώθω τότε τους καημούς του Αρχιπελάγους.
Αδυνατώ να προσδιορίσω το χρόνο εκεί…
Μόνο πως είναι λιόγερμα, συνειδητοποιώ…
Μαγική εικόνα της δύσης απέναντι…
Προφητεύει τα μελλούμενα άραγε;
Αισθάνομαι να αιχμαλωτίζει τα δαχτυλικά αποτυπώματα της ψυχής μου..
Η Παλιόπολη, μου ανήκει και της ανήκω…
Μια σχέση έντονα συναισθηματική, ερωτική ίσως…
Σκέφτομαι την επισημοποίηση τούτης της σχέσης…
Κι αν με ρωτήστε πως…
Απλά θα σας πω…
Μα με δαχτυλίδια…
Με δαχτυλίδια καμωμένα από πρασινόπετρες των γκρεμισμένων τειχών της αρχαίας πρωτεύουσας του νησιού.
Θέλω νάναι ένας αρραβώνας που δε θα διαλυθεί ποτέ…
Όμως βραδιάζει…
Πρέπει να φύγω…
Ο κύκλος της πεζότητας είναι απειλητικός έναντι της ποίησης…
Κι εγώ θέλω να τέμνω τούτον τον κύκλο, ως Μαθηματικός.
Διακρίνω το αστέρι που δραπέτευσε από το σκοτάδι που έπεται…
Η βάρκα, με περιμένει δίπλα απ το βυθισμένο μώλο της βουβής πολιτείας…
Κατηφορίζοντας, διακρίνω τα ερείπια απ΄τα εξώκοσμα χτίσματα
με τ΄ ανεχτίμητα ακροκέραμα κάποιων εποχών,
όπως και τα μυστικά της γεωγραφίας του τόπου.
Όμως θυμάμαι έντονα τους χρωματισμένους μύθους που μου είπες, για
το αυγουστιάτικο αντριώτικο φεγγάρι.
Εσύ τους θυμάσαι;
Διαβάστηκε στη διάρκεια της λογοτεχνικής βραδιάς στο Δημ. Θέατρο Ανδρου στις 30/7/2011 και είναι διασκευή από παλιότερη γραφή μου.
Kαλησπέρα σας…
Καθώς έρχομαι από τη γη της ελευθερίας, το Μαραθώνα, ήθελα να φέρω ένα αναμνηστικό δωράκι για τη καθεμιά και τον καθένα από σας από εκεί…Και καθώς τούτο ήταν πρακτικά αδύνατο να γίνει…Πήρα Ένα κοχύλι απ τη παραλία του Σχοινιά και το έφερα εδώ για να το κάνετε όνειρο….
Ένας φίλος εκεί με ρώτησε: Γιατί πας στην Ανδρο, έχεις πάει τόσες φορές και διαπιστώνω, συνέχισε ο φίλος, πως θέλεις να πηγαίνεις συνέχεια….
Απάντησα: Τούτη τη φορά πάω στο νησί για να συμμετάσχω σε ένα λογοτεχνικό εσπερινό, τον αποψινό εσπερινό των καταθέσεων της ψυχής μας. Της ψυχής όλων όσων βρισκόμαστε απόψε εδώ. Και τη νύχτα του Σαββάτου, εννοώντας την αποψινή, ενώ στον αντριώτικο ουρανό θα ακούγεται η αθόρυβη μελωδία της ομορφιάς των άστρων του, εγώ θα είμαι εκεί γιατί:
Κάθε φορά που φτάνω στο νησί οι σκέψεις γίνονται πιο ζεστές, πιο ανθρώπινες.
Κάθε φορά που φτάνω στο νησί οι ικεσίες μου στους Αγιους της ελπίδας γίνονται θερμότερες στα γαλακτισμένα ξωκκλήσια του που επισκέπτομαι.
Κάθε φορά που φτάνω στο νησί αίρεται σαν από θαύμα η απροσδιοριστία των συναρτήσεων της ζωής μου.
Kάθε φορά που φτάνω στο νησί, οι μνήμες για τη Γυναίκα που μου χάρισε τη ζωή γιγαντώνονται, οι μνήμες για την Αντριώτισσα μάνα μου που αγαπούσε την Ανδρο με ένα τρόπο μοναδικό, όπως και τους συμπατριώτες της μα και κάθε σπιθαμή του εδάφους της...
Και επιστρέφω πίσω στη γη της Αττικής με γεμάτες τις μπαταρίες της ψυχής, ελπίδα και αισιοδοξία για το διάβα της ζωής μου.
