Eπισκέπτεστε το ιστολόγιο του Δημ. Σπυρόπουλου, Καθηγητή Μαθηματικών. Θέλω να σας επισημάνω οτι τα μαθηματικά που είχα την προνομία να σπουδάσω είναι ένα εργαλείο σκέψης και προβληματισμού. Χαίρομαι να το χρησιμοποιώ στη ζωή μου...
Kι όπως είπε ο μεγάλος Κ. Παλαμάς "Κι αν πλήθος τ΄άσχημα, κι αν είν΄ τ΄ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσουμε νόημα στων πολλών την ύπαρξη. ΄Ενας φτάνει..."
Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά LORCA Κι αν γεννηθείς κάποια στιγμή Μιαν άλλη που δε θα υπάρχω Μη φοβηθείς Και θα με βρεις είτε σαν άστρο Όταν μονάχος περπατάς στην παγωμένη νύχτα Είτε στο βλέμμα ενός παιδιού που θα σε προσπεράσει Είτε στη φλόγα ενός κεριού που θα κρατάς Διαβαίνοντας το σκοτεινό το δάσος Γιατί ψηλά στον ουρανό που κατοικούνε τ΄ άστρα Μαζεύοντ΄ όλοι οι ποιητές Και οι εραστές καπνίζουν σιωπηλοί πράσινα φύλλα Μασάν χρυσόσκονη πηδάνε τα ποτάμια Και περιμένουν Να λιγωθούν οι αστερισμοί και να λιγοθυμήσουν Να πέσουν μέσ΄ στον ύπνο σου Να γίνουν αναστεναγμός στην άκρη των χειλιών σου Να σε ξυπνήσουν και να δεις απ΄ το παράθυρο σου Το πρόσωπό μου φωτεινό Να σχηματίζει αστερισμόΝα σου χαμογελάει Και να σου ψιθυρίζει Καλή νύχτα Από τη "ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ" του Μάνου Χατζηδάκη.
Σαν σήμερα πριν 47 χρόνια... Ηρθες μα ήσουν πολύ βιαστική... Μια παράξενη μοίρα έδειξε τα δικά της θέλω σε σένα. Και πήρες το δικό σου δρόμο. Αντεξες τις υπερατλαντικές πτήσεις μα δείλιασες σε ένα μικρό επείγειο ταξίδι... Ποιός να τόλεγε πως θα κωπηλατούσες μια μέρα που ήρθε τόσο νωρίς. Δεν μπορώ να πάω εκεί, να καταθέσω λίγα λουλούδια στη μνήμη σου. Το έκανα όταν μπόρεσα πριν κάποιες άνοιξες... Ομως έχεις τη παρουσία της μάνας κοντά σου. Είσαι τυχερή μόνο γι' αυτό. Κι εγώ εδώ κάτω δε μπορώ παρά να υψώνω τις μνήμες μου για σένα. Δεν το κάνω μόνος. Εχω και την άλλη Χριστίνα μαζί μου.
Σ΄ευχαριστώ για τις πληροφορίες και οδηγίες γαι το blog μου. Να είσαι πάντα καλά. Και διαπρέπεις στο τομέα αυτό, πρέπει να πω. Μωρέ λες κι έχεις σπουδάσει το αντικείμενο. Μπράβο. Πάντα τέτοια. Και επιτυχίες σε όλους τους τομείς της ζωής σου εύχομαι. Να σου έρχονται όλα βολικά.
Είχα δεν είχα, ξαναπήγα εκεί...Ταξίδεψα πάλι μέσα στο καταχείμωνο. Με μπουνάτσα....
Εγραφα τους δικούς μου στίχους δίπλα από τ' αρμυρίκια του Νειμποριού, παρέα με ένα ζευγάρι γλάρων που έκαναν τα δικά τους όνειρα. Τους είδα να περπατούν δίπλα-δίπλα στην άμμο, βγάζοντας ασυνήθιστους ήχους....Και προσπαθώντας να μετρήσω τη συχνότητα των κυμάτων, είδα ένα περίεργο σχήμα στην γκριζοπράσινη άμμο, δίπλα στον Αη-Νικόλα. Απόρησα. Αναρωτήθηκα πως ήταν δυνατό!!! Κι όμως η αντίληψή μου δε λάθεψε.... Εχω μια περίεργη σχέση με χαρακτηριστικά γεωμετρικά σχήματα. Σχέση ζωής. Σχέση επιστημονική, σχέση αγάπης. Πολλές φορές δίνω τις δικές μου ερμηνείες. Και δε λαθεύω. Συγκινήθηκα. Αναρωτήθηκα.." Κι εδώ;.....". Ναι ήταν κι εκεί......Σκέφθηκα τις διαδρομές της ζωής μου. Και τις ανηφόρες και τις κατηφόρες. Πάμπολλες οι πρώτες, πολύ λιγότερες από τις πρώτες οι δεύτερες. Για το καλό μου....Αλλά η σκέψη ανακυκλώθηκε. Και ξανά το ερώτημα: Κι εδώ; Ναι κι εκεί και πάλι. Μια συνεχής παρουσία, δίχως σημείο ασυνέχειας......
Ανοιξα το βιβλίο που κρατούσα. Κάποιες σελίδες είχαν κιτρινήσει και κάποιες ήταν ασυνήθιστα αναλλοίωτες. Λες κι ένας μάγος-βιβλιοδέτης τις είχε συρράψει με ένα δικό του μαγικό συνδυασμό. Διάβαζα.....Και ξανά και ξανά. Κάποια στιγμή απορώντας για το περιεχόμενο ατένισα απέναντι....
Ατένισα στη μεριά της Ρίβας. Είδα το σπίτι που έμενε η μάνα. Ταξίδεψα σε άλλη εποχή. Αξέχαστη παρουσία στη ζωή μου. Κάθε φορά που ταξιδεύω στο νησί της, έντονες οι μνήμες. Αρχόντισσα του νησιού των ανέμων. Μάνα, θα ανάψω πάλι ενα κερί στη μνήμη σου. Εκεί στο καστρομονάστηρο της Παναχράντου. Θυμάσαι τις πεζοπορείες σου αντάμα με τις προσευχές της ψυχής σου; Τις έπαιρνε ο αιγιοπελαγίτικος άνεμος και τις εναπόθετε στο σκούρο σαρακοφαγομένο εικόνισμα της Παναγιάς. Καμιά σου λέξη δε λοξοδρομούσε. ΄Ολες εκεί. Ανακατεμένες με θυμίαμα και ύμνους. Μόνο όσοι δεν έχουν επισκεφθεί το καστρομονάστηρο του ΑΓ. Παντελεήμονα ίσως αμφιβάλλουν....για τις δονήσεις που προκαλεί ο αγιασμένος τόπος.....Παρασύρθηκα στο ταξίδι της σκέψης. Το όφειλα στη μνήμη σου , ισχυρίζομαι. Κι έτσι πρέπει να είναι. Να είσαι σίγουρη πως δε σε ξέχασα. Και όχι μόνο εσένα.
Σε είδα το πρωί καθώς διάβαινα το χωματόδρομο του "μικρού" χωριού μας. Μου σήκωσες το χέρι. Με χαιρέτησες κι ήταν ένας χαιρετισμός από καρδιάς. Το ένιωσα. Με τόνωσε. Ηρθες από τη μακρινή πατρίδα σου να χαρείς τον ήλιο της αττικής γης και σήμερα το πρωί τον βλέπαμε παρέα. Κι όταν σε προσπέρασα έκανα δυό ευχές. Η πρώτη ήταν να είσαι γερός και δυνατός και φυσικά να σε χαίρονται οι γονείς σου. Η δεύτερη ήταν να βλέπω το παιδικό σου χαμόγελο, ένα χαμόγελο μιας ανεπιτήδευτης αθωότητας κι από τους μεγάλους φίλους μου. Και από τους "φίλους" μου. Σε Ευχαριστώ μικρέ μου φίλε.
Είσαι ακόμα εκεί. Εκεί έβαλες τη δική σου σφραγίδα του χρέους και της αξιοπρέπειας. Ο κόσμος, όσοι μπορούν να διακρίνουν, σε θυμάται. Θυμάται το χαμόγελο και τη προσφορά σου στα παιδιά του. Εκεί ανέδειξες για μια φορά ακόμα, το μεγαλείο της επιστήμης μας. Σου γράφω τα λόγια τούτα σαν αντίδοτο στη πίκρα. Μα ξέρεις κι εσύ ότι είναι δύσκολο να σταθείς ψηλά. Θέλουν οι πιό πολλοί να κλαδέψουν τα ψηλόκορμα δέντρα. Δήθεν, για να πάρουν δύναμη. Στο μέγεθος του απείρου προβάλλουν το μηδέν. Ή λένε κάτι, έτσι, μη έχοντας κάτι καλύτερο. Συμβαίνει πολύ συχνά το τελευταίο. Να θυμάσαι ότι υπερπερισσεύουν όλοι αυτοί. Τους συναντάμε καθημερινά γύρω μας. Το ξέρεις. Τους προσπερνάμε με χαμόγελο όμως. Με τη δύναμη του λόγου μας απαντούμε στη διαβολή. Με τη θεμελιώμένη πίστη μας στις αξίες που κρατάμε ψηλά. Και με το να αγαπάμε. Και βεβαίως δε ξεχνάμε ότι ο απ. Παύλος επισήμανε τη δύναμη της αγάπης!
Σε μια παραμετρική εξίσωση πρέπει να γίνει διερεύνηση της λύσης. Ετσι και τώρα. Αναζητώ πιθανές λύσεις που δεν βλέπω αλλά υπάρχουν. Και η ζωή μια εξίσωση είναι. Αλλά που λύνεται δύσκολα. Διαφωνείτε;
Ξέρεις, το νάμα που μου αρέσει βγαίνει εκεί, στο νησί των ηφαιστείων. Από σταφύλι λιαστό. Συντονισμένες οι αισθήσεις με το σύμπαν. Ξέρεις τη συχνότητα των δονήσεών τους; Ισως κάνεις τις δικές σου μετρήσεις. Σε ένα άλλο σύστημα μονάδων.
1. Τι ξεχνούσε η αφηρημένη τέχνη; 2. Τι θεραπεύει η ηλιοθεραπεία; 3. Με τι σκιτσάκια διακρίνουν τις αντρικές από τις γυναικείες τουαλέτες στη Σκωτία; 4. Τα ΑΤΜ γιορτάζουν της αναλήψεως; 5. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε τα σύκα "σκάφη" και τα σκάφη "σύκα"; Υπάρχουν απαντήσεις;
Άκουσες το θόρυβο καθώς κλείνει ένα βλέφαρο για ν' αποφύγει να κοιτάξει κατάματα για ν' αποφύγει να το δούνε; ΄Ακουσες το θόρυβο μιας σταγόνας νερού που έπεφτε αστράφτοντας μέσα στο κενό διατηρώντας ως το τέλος τη σφαιρικότητά της; ΄Ακουσες το θόρυβο ενός μοναχικού φύλλου που γκρεμίζεται μέσα στο φθινόπωρο σαν ένα χέρι χλωμό που δεν βρήκε να κρατηθεί από κάποιο χέρι; Θυμηθείτε: Καμιά δυστυχία δεν είναι μικρή
" Η πιο επαναστατική πράξη είναι να ξεχωρίζει κανείς από τη χειραγωγημένη μάζα, να ακολουθεί τον εαυτό του και να πραγματώνεται ως άνθρωπος. Η καλλιέργεια κρατάει τα μάτια του ανθρώπου ανοιχτά".
Τυχαία έπεσε στα χέρια μου το φυλλάδιο που έχει εκδώσει η Μονάδα Εφηβικής Υγείας της Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ενα φυλλάδιο απαραίτητο για εφήβους, εκπαιδευτικούς και γονείς, ιδιαίτερα στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Εκεί διάβασα και τη διεύθυνση της ιστοσελίδας τους και "μπήκα". Σας το συστήνω και σας προτρέπω να το κάνετε κι εσείς.
Η διεύθυνση είναιwww. youth-health.gr
Βρήκα εκεί ενδιαφέροντα φυλλάδια που εύκολα μπορείτε να καταβάστε , να διαβάσετε ή και να τυπώσετε. Βρήκα προτεινόμενους τίτλους βιβλίων για γονείς, εφήβους και ειδικούς. Διάβασα με πολύ προσοχή φωνές εφήβων. Διάβασα και ξαναδιάβασα. Κάντε το κόπο να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα. Θα διαπιστώσετε πόσα πολλά πράγματα αγνοούμε όλοι μας. Φυσικά εννοώ και εμάς τους εκπαιδευτικούς. Φυσικά.