Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Tον εαυτό του παιδί




Κι άλλη μια μουσική απόλαυση!!!

Να και οι στίχοι.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι κρατάει

στα ίδια μέρη κι απόψε η ζωή θα τους πάει.

θα περάσουν ξανά απ' της μνήμης τα σπίτια

από θάλασσες άδειες, απ' του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε

σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε

και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες

και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο

για να κρύβομαι εκεί απ' τη ζωή όταν λείπω

όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο

να 'χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ' το χέρι θα πιάσει

σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει

θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει

σ' έναν κόσμο μισό που τους δυο δεν χωράει.

Για τα παιδιά όλου του κόσμου που ταξίδεψαν νωρίς.

Για τα παιδιά που βιάστηκαν να "βιώσουν" τις διαστάσεις ενός άλλου κόσμου.

Μα μπορεί ο νους να βιώνει τέτοιες πραγματικότητες;

Δείτε το βίντεο για την ακολουθία του Fibonacci.
Eτοιμάζω κι άλλες σχετικές αναρτήσεις.