Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το AthensVoice.
Πέμπτη 19 Ιανουαρίου 2023
Μαθαίνοντας από την ηχώ μας – Πώς ό,τι δίνουμε επιστρέφει πίσω σε εμάς
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το vita.gr.
Οι σκοτεινές απαρχές της νεότερης επιστήμης
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του Σπύρου Μανουσέλη από την εφημερίδα των συντακτών.
Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2023
Γυναίκες και θυμός
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση της Γ. Τζαμαλούκα στον ιστότοπο anagnostis.org. Eυχαριστώ τον π. καλό φίλο και συνάδελφο Μαθηματικό Γ. Λιάπη για τη γνωστοποίηση του ιστότοπου.
Φαινόμενο Φλυν: Πώς η οικογένεια επηρεάζει την ευφυία
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το antikleidi.com.
Λίγες δεκάδες μέτρα μακριά από το ύψωμα 731.
Στα μέσα του περασμένου Οκτωβρίου είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ πόλεις, τοποθεσίες, υψώματα, κοιμητήρια, εκκλησίες στα αιματοβαμμένα, από ανώνυμους ήρωες, απλούς φαντάρους και επώνυμους αξιωματικούς, εδάφη της Βορείου Ηπείρου. Επισκεφθήκαμε με τους συνταξιδιώτες μέρη που στη σκέψη μου ηχούσαν περίεργα τα ονόματά τους και από τη παιδική μου ηλικία ήθελα να τα έχω επισκεφθεί......Δεν φανταζόμουν ωστόσο ότι τα εδάφη αυτά, όπου η γενναιότητα των Ελλήνων θα έπαιρνε θρυλικές διαστάσεις θα με έκαναν να συγκινηθώ τόσο πολύ και όχι μόνο. Επισκεφθήκαμε πολλά μέρη μα ένα από αύτά ένιωθα να με δονεί ιδιαιτέρως, να με κάνει να νιώθω μια ξεχωριστή περηφάνεια σαν απλός Έλληνας και να θέλω να μάθω πολύ περισσότερα στοιχεία για την ιστορία του που με έναν μοναδικό μύθο το περιβάλλει και δικαίως.......
Το μέρος αυτό ήταν το ύψωμα 731 βορείως της αλβανικής κωμόπολης της Κλεισούρας. Από την τελευταία μέχρι την κορυφή του υψώματος, μια απόσταση γύρω στα 15 χιλιόμετρα , κάναμε να φτάσουμε γύρω στα 90 λεπτά. Περάσαμε από δρόμους νεροφαγωμένους, απότομους, με μεγάλες πλαϊνές κλίσεις ( από κάτω γκρεμοί) για να φτάσουμε εκεί όπου ο Ταγματάρχης Δημήτρης Κασλάς με τα παλλικάρια του έδωσαν στους πρώτους μήνες του 1941 θρυλικές μάχες για να μη περάσουν οι μεραρχίες του Μουσολίνι και φυσικά πέτυχαν το στόχο τους αφού ήταν.......Έλληνες μαχητές!!!!
Η ξενάγηση που μας έγινε από μέλη της ΕΑΑΝ Ξάνθης ήταν εξαιρετική και φυσικά πλήρης. Εκεί ψηλά στο αλβανικό ύψωμα 731, που πλέον πρέπει να ονομάζεται ύψωμα 726 αφού τα ιταλικά πυρομαχικά έσκαψαν και κυριολεκτικά ισωπέδωσαν το ύψωνα άκουσα για ένα βιβλίο, εκείνο του Στρατηγού Γεωργίου Τζουβαλά, που περιγράφει με πολλές λεπτομέρειες τις μάχες εκείνων των επώνυμων ηρώων και των ανώνυμων παλλικαριών που με την κακοπάθεια και το αίμα τους έγραψαν το έπος του '40. Σκέφτηκα αμέσως ότι σαν επιστρέψουμε στην Ελλάδα άμεσα θα θελήσω να ψάξω για να αγοράσω το βιβλίο που ανέφερα.........
Όμως καθώς το έψαξα σε βιβλιοπωλεία των Αθηνών και σε παλαιοπωλεία ακόμη, από παντού έπαιρνα την ίδια απάντηση στο αίτημά μου...." Το βιβλίο έχει εξαντληθεί και δε ξέρουμε αν επανεκδοθεί ". Εκείνο το Σάββατο έφυγα για το Μαραθώνα με μια μόνιμη απορία στη σκέψη μου......Που θα βρω το βιβλίο του Στρατηγού.........Ωστόσο μια φωνή στο εντός μου ηχούσε διαισθητικά και με καθησύχαζε........και ω! του θαύματος.... το βιβλίο υπήρχε καινούργιο, αδιάβαστο σε κάποιο ράφι της βιβλιοθήκης μου. Έκανα σα μικρό παιδί και θυμήθηκα ότι το είχα αγοράσει ως ένθετη προσφορά σε κάποια έκδοση αθηναϊκής εφημερίδας.............
Οι 400 περίπου σελίδες διαβάστηκαν γρήγορα, πολύ γρήγορα από μένα. Θαύμασα τη συγγραφική ικανότητα του Στρατηγού Τζουβαλά που με μετέφερε στα χρόνια εκείνα. Τα ιστορικά στοιχεία μα και άλλες σχετικές πληροφορίες που παραθέτει για τις μάχες στο 731 καλούν τον αναγνώστη να το διαβάσει....απνευστί........ Πολλά από τα γραφόμενα μου άρεσαν, με συγκίνησαν, με έκαναν να νιώσω τον τιτάνιο αγώνα των ηρώων του '40 και να αισθανθώ αλλιώτικά........
Όμως ξεχώρισα ένα κομμάτι από δυο σελίδες του βιβλίου που βίωσε ένας έφεδρος Ανθυπολοχαγός το 1941 εκεί, στη Βόρειο Ήπειρο........ Αυτό το κομμάτι το διάβασα ξανά και ξανά και θέλησα να το αναρτήσω εδώ.......... Και τώρα που τελειώνω την πληκτρολόγηση ακούω τους στίχους.........
Στους τέσσερις ανέμους με πετάς
τα όνειρα που χτίσαμε γκρεμίζεις
σαν φύλλα που τα παίρνει ο βοριάς
με τόση ευκολία τα σκορπίζεις..
Διαβάστε παρακάτω το κείμενο του Εφέδρου Ανθυπολοχαγού και επιστρέψτε στους παραπάνω στίχους αφού κάνετε
τους δικούς σας συνειρμούς..........
Γράφει λοιπόν ο Κώστας Καλατζής στο μυθιστόρημα του «Η οδοιπορία του
Ιουλίου Καίσαρος» που βραβεύτηκε από την Ακαδημία
Αθηνών.
Ένας δρασκελισμός ακόμη και θα είχαμε περάσει το χείμαρρο εγώ και το μουλάρι μου. Αυτό το βήμα δεν έγινε, το μουλάρι ξαφνικά γονάτισε και βρεθήκαμε στα παγωμένα νερά. Ευτυχώς αυτά δεν είχαν ανέβει ακόμα. Δεν θα αργούσαν όμως για πολύ. Η καταιγίδα πλησίαζε. Προσπάθησα να το βοηθήσω να σηκωθεί. Δε μπορούσε να κινηθεί. Κάπου είχε εμπλακεί το πόδι του ή το είχε σπάσει. Του έβγαλα το σάγμα και έκανα ότι μπορούσα για να ξανασταθεί στα πόδια του. Ματαίως. Έμενε ακίνητο και με κοίταζε. Δεν ήξερα ότι τα μάτια των ζώων μιλούν και προπαντός αυτά πού έδειχναν χαζά. Με κοιτούσε με απλανές βλέμμα το οποίο υποδήλωνε απελπισία. Απέφευγα να το κοιτάζω αλλά δεν μπορούσα. Το βλέμμα μου ξαναγύριζε εκεί στα γεμάτα πόνο μάτια του. Είμαστε μόνοι, εγώ και αυτό, μέσα στην άγρια ερημιά. Άρχισα να συνειδητοποιώ την κατάσταση. Το μουλάρι μου με κοιτούσε και νόμιζα ότι άρχιζε να αντιλαμβάνεται και αυτό ότι δεν υπήρχε ελπίδα να λυτρωθεί. Το βλέμμα του εκείνο, το γεμάτο ικεσία και πόνο, μου έλεγε, σώσε με, βοήθησε με, υποφέρω, σε λίγο θα πνιγώ.
Ο ουρανός σκοτείνιαζε. Άρχισα να μιλώ. «Κάνε κουράγιο. Θα πάω να φέρω τη διμοιρία μου
και θα σε γλυτώσω. Σου χρωστάμε μερίδιο της νίκης. Ήσουν πάντοτε πιστός και υπάκουος σύντροφος. Θα ήταν ανανδρία να σε
εγκαταλείψω. Θα σε στυλώσουμε στα πόδια σου, πριν σε σκεπάσει το νερό, και θα γλυτώσεις ». ( Έτσι κάναμε με τα μουλάρια που κολλούσαν στις λάσπες. Όλοι μαζί τα σηκώναμε όρθια).
Το χάιδευα και του μιλούσα. Η νύχτα έπεφτε. Αυτό με κοίταζε και μου
σπάραζε την ψυχή. Όταν ήρθα να πολεμήσω ήμουν για όλα προετοιμασμένος. Για όλα. Για αυτό και ο πόλεμος για μένα ήταν
γλέντι. Δε φοβήθηκα ποτέ. Τώρα όμως έβαλα τα κλάματα. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι
ένα πονεμένο πλάσμα του Θεού θα με εκλιπαρούσε μόνο με τα
μάτια του να το βοηθήσω και εγώ δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα. Ήταν μεγάλο λάθος να αφήσω τους τρεις άντρες μου να προπορευτούν από την αμαξιτή οδό. Κράτησα τον Τουρκαλβανό οδηγό και έμεινα στην Κορυτσά -όπου ήρθα να πάρω αλάτι- και να βρω γυαλιά, επειδή το λευκό του χιονιού
με στράβωνε και δεν έβλεπα τα αεροπλάνα. Αλλά ο Σελίμ είχε προχωρήσει αφού με έβαλε στο δρόμο.
Και τώρα κλαίω σαν γυναικούλα άμα βλέπω αυτά τα γεμάτα θλίψη μάτια να ζητάνε έλεος, και με πνίγει η απελπισία. Άρχισα πάλι να του μιλώ «Θα μείνω μαζί σου, μη φοβάσαι». Το μουλάρι έκλεινε τα μάτια του και τότε ήσυχαζα. Ύστερα τα ξανάνοιγε, γεμάτα απελπισία και παρακάλιο. Η καταιγίδα ξέσπασε. Άνοιξαν οι ουρανοί, το νερό ανέβηκε ως τη μέση μου και ως το λαιμό του συντρόφου μου. Αστραπές, βροντές και το
γνωστό μουγκρητό της τρομερής αντάρας. Σε λίγο το απειλητικό έρεβος της χειμωνιάτικης νύχτας σε
εκείνα τα αφιλόξενα
αλβανικά χώματα, θα
μας σκέπαζε μαζί με τα νερά. Άρπαξα ένα κλαδί και στηρίχτηκα με το ένα πόδι στην όχθη. Το νερό σκέπαζε το κεφάλι του συντρόφου μου, αλλά αυτό με κοιτούσε και στο βλέμμα του διεγράφετο τώρα η αδιαφορία. «Παναγία μου Παρθένα, Εσύ Υπέρμαχε Στρατηγέ μας, βοήθησέ με να το σώσω». Η Παναγία με άκουσε. «Σκότωστ, σκότωστ, καπετάνιο». Ήταν η φωνή του Σελίμ ο οποίος επέστρεψε να
δει τι έγινα. Αλλά τι
μπορούσα να κάνω; Αν το σκότωνα δεν θα έβρισκα
ποτέ ησυχία, όταν θα θυμόμουν τα μάτια που ζητούσαν βοήθεια
γεμάτα πόνο και απελπισία. Έβγαλα την Μπερέττα ( λάφυρο ιταλικό) και τη στήριξα στο κατακούτελο, αλλά δεν είχα το θάρρος το κουράγιο, τη δύναμη να τραβήξω τη
σκανδάλη. Ο Αλβανός φώναζε η φωνή του χανόταν μέσα σε εκείνη την
κόλαση: «Σκότωστ, σκότωστ». Με μία ομοβροντία, 3 αραβίδες άδειασαν το μολύβι τους στο κεφάλι -όσο απέμεινε έξω από το νερό- του άτυχου ζωντανού. Το χέρι που με τράβηξε ήταν του έφεδρου ανθυπολοχαγού
Κώστα Στεφανάκη και οι τρεις αραβίδες του Σφακιανού
λοχία Μανούσακα
και των συμπατριωτών του στρατιωτών Αθητάκη και Οικονόμου. Ήτο το εθελοντικό απόσπασμα για τη διάσωση μου και, μοιραίως για την εκτέλεση του
τραγικού, παγιδευμένου συντρόφου μου. Τα μάτια μου είχαν στεγνώσει. Μία απέραντη θλίψη, μία πρωτόγνωρη
πίκρα είχε απλωθεί σε όλο μου το είναι. Ρίγος με διαπερνούσε. Είχα πυρετό. Μόλις κρατιόμουν στη σέλα του αλόγου. Και στο μυαλό μου ήρθαν οι στίχοι του ποιητή
«Θολούρα πέρα και καταχνιά και τα αστέρια
μάτια
βουρκωμένα θαμπα να φωτάνε».
Τα αστέρια και τα βουρκωμένα μάτια είχαν χαθεί. Και μόνο η θολούρα και η καταχνιά γέμιζαν την ψυχή μου……..
Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2023
Μυστικά και ψέμματα για τις παρακολουθήσεις...
Ακούστε πιο κάτω το podcast με τους Σταύρο Θεοδωράκη και Τάσο Τέλογλου.
Πίσω από τον πυκνό ιστό της βίας
Διαβάστε εδώ το δημοσίευμα της Τασούλας Καραϊσκάκη που αναφέρεται σε ένα οξύ πρόβλημα των ημερών μας.
To καλάθι είναι της νοικοκυράς
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του Σάκη Μουμτζή που είναι συμβατή με την επικαιρότητα των ημερών μας.
Στους δρόμους της πέτρας
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του Θοδωρή Αθανασιάδη στην εφημερίδα των συντακτών.
Στέλιος Ράμφος: Διακόσια χρόνια εκκρεμότητας
Διαβάστε εδώ τη συνέντευξη του γνωστού στοχαστή στο capital.gr.
Στ.Λυγερός : “Γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον Κόσμο”
Ακούστε παρακάτω το βίντεο για το τελευταίο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού.
Εδαφική ακεραιότητα και απαραβίαστο συνόρων
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση του πρέσβυ Αλέξανδρου Μαλλιά στο eboulevard.gr
Σάββατο 7 Ιανουαρίου 2023
Ένα ερώτημα.....
Τον είδα πριν λίγο σε μια εκπομπή της τηλεόρασης...
Με το γνωστό του ύφος....
Αλλά καθώς σκέφτηκα πότε ακριβώς μας έλεγε για τις αλήθειες των πιστεύω του........
Πριν 20 χρόνια, πριν 15 χρόνια, πριν 5 χρόνια ή τώρα;;;;;;
Έκλεισα την τηλεόραση μουρμουρίζοντας το εθνικό επίθετο...... για τον εν λόγω.......
Μου ήρθε να την σπάσω αλλά τι μου έφταιγε η συσκευή;;;;;
Αν κοιτάς που πατά ο άλλος κι όχι εσύ, είναι αδύνατον να μην σκοντάψεις!
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από το enallaktikidrasi.com.
Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2023
Η άνοδος και η πτώση της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο
Ακούστε παρακάτω το podcast από τη lifo.gr
Η αντήχηση του παρελθόντος στο παρόν μας
Διαβάστε εδώ το δημοσίευμα της Δήμητρας Αθανασοπούλου στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Τέχνες και τοπική αυτοδιοίκηση
Διαβάστε εδώ το δημοσίευμα του Στέφανου Ληναίου στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Ευάγγελος Βενιζέλος: Εκδοχές πολέμου, 2009-2022
Διαβάστε εδώ για το τελευταίο βιβλίο του Ευάγγελου Βενιζέλου, από το capital.gr
Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 2023
Ιουλίτα Ηλιοπούλου: «Απ’ την απλότητα στην αισθητική, απ’ την αθωότητα στην ηθική»
Ο ανεύρετος συμβολισμός
Μαθηματικά χωρίς αριθμούς.....
Το παιδί με τη σάλπιγγα (Νικηφόρος Βρεττάκος)
Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την πας ως την άκρη του κόσμου.
να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα
αναμμένα για τα Χριστούγγενα – στο τζάκι του Νέγρου
ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά
στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ
μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.
Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την κάνεις τις νύχτες
ορατές νότες, έγχρωμες,
στον αέρα του κόσμου.
Νικηφόρος Βρεττάκος
Ευχαριστώ το καλό μου φίλο και συνάδελφο Γιάννη Λιάπη που μου το θύμησε τούτες τις μέρες.
Δείτε εδώ τη πιο πρόσφατη ανάρτηση του ιστολογίου.
Αναμνήσεις Συμμετρίας | Μια συζήτηση για τον Ολλανδό χαράκτη Μ.Κ.Έσερ
Ακούστε το podcast από την ομάδα ΘΑΛΗΣ και ΦΙΛΟΙ.
Αλλάζουν εκδοτικές τακτικές, αναγνώστες, βιβλιοσυνήθειες;
Ψυχική υγεία: Οι καλύτερες συμβουλές που μάθαμε το 2022
Eυχές
Λόγω των εορτών ο admin απουσίασε για λίγες ημέρες. Έτσι, έστω και καθυστερημένα εύχεται σε όσες και όσους επισκέπτονται το ιστολόγιό του Χρόνια Πολλά και Καλή Χρονιά. Τα καλύτερα να έρθουν στο 2023 για όλες και όλους.
Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2022
Tα κάλαντα των μαθητών του Γυμνασίου της Άνδρου τη παραμονή της πρωτοχρονιάς του 1939
Γράφει λοιπόν το δημοσίευμα της εφημερίδας ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ της εποχής εκείνης....
Οι μαθητές του Γυμνασίου της Άνδρου μας συνηθίζουν να λέγουν κάθε χρόνο τα κάλαντα στους καθηγητές τους, τα οποία συνήθως είναι στίχοι πλήρεις από ευχές και ύμνους. Και φέτος οι μαθητές συνέθεσαν και έψαλλαν τα κάλαντα τα οποία είναι τα παρακάτω:
Άγιος Βασίλης έρχεται
με χέρια φορτωμένα
και δώρα στο καθένας μας
μοιράζει από ένα.
Με τη καινούργια τη χρονιά
ευχές και δώρα δίνει
γέλια παντού σκορπά,
χαρά και λύπη την αφήνει.
Φέρνει εις το Γυμνάσιο
για τα μικρά μπαλόνια
και για τη Νεολαία μας
ολόχρυσα γαλόνια.
Και το Γυμνασιάρχη μας (1)
της Νεολαίας π΄ άρχει
μέσα εις εις τα Ανάκτορα
θα κάνει τελετάρχη.
Του εύχεται άλλη μια φορά
να άρχει με υγεία
για να περάσει τη χρονιά
με κάποια ηρεμία.
Στον Αγιο Καρπάθιο (2)
Αρχιερεύς να γίνει
να μη λυπάται τους βαθμούς
όμως να μας τους δίνει.
Επίσης του ευχόμαστε
υγεία και ευτυχία
και στη γλυκιά πατρίδα του
να δει ελευθερία. (3)
Στο Κύριο Καλογερά (4)
έφορο των Προσκόπων
που τη χρονιά του τη περνά
με πόνο και με κόπο
Χρόνια Πολλά ευχόμαστε
σ΄αυτόν και τα παιδιά του
και να πραγματοποιηθούν όλα τα όνειρά του.
Άγιέ μου σε παρακαλώ
κάνε για τον Βεντούρη (5)
όταν διδάσκει Όμηρο
να μη χτυπάει κουδούνι.
κι από τους εκδρομούλες μας
ποτέ να μη μας λείπει.
Και εις το ζεύγος Καββαθά
πούχει περίσσεια χάρη
νάναι του Γυμνασίου μας
παντοτεινό καμάρι.
Στον ευφυή καθηγητή
Πετρόχειλο το Γιάννη (6)
που κάθε του ένα μαθητή
στη θέση του να βάνει
κι από καρδιάς ευχόμαστε
φέτος να αποκτήσει
ότι αυτός επιθυμεί
και βρίσκεται στη φύση.
Στον Κορακίτη τον καλό
που όλοι τον αγαπούμε
Γυμνασιάρχη γρήγορα
θέλουμε να δούμε.
Και στη Μαντάμ των Γαλλικών (7)
την ευγενή Κυρία
που άθελά μας κάναμε
προχτές μια φασαρία
χιλία παρντόν της πέρνουμε
και την παρακαλούμε
επ ευκαιρία των εορτών
όλα να ξεχαστούνε.
Για την Καρύδη την καλή
την καθηγήτριά μας
που με την αρμονία της
μας τέρπει τη καρδιά μας
και θα παρακαλέσουμε
τον Αγιο Βασίλη
να της χαρίσει δυο καρδιές
και γέλια εις τα χείλη.
Στον κύριο Σαραντόπουλο (8)
που σαν αυτόν ξεφτέρι
ο κύκλος των καθηγητών
δεν έχει άλλο ταίρι
εφέτος του ευχόμαστε
χαρές να δοκιμάζει
κι όλα καλά να του έρχονται
ως θέλει και προστάζει.
Στο κύριο Βαρδακώστα μας (9)
μεγάλο καλλιτέχνη
λες κι απ το Λος Αντζελες
μας έφερε τη τέχνη
τι να του τραγουδήσουμε
τι να του πρωτοπούμε
να ζει σαν τα ψηλά βουνά
εμείς θα ευχηθούμε.
Στο Γκίμπονα της Αγγλικής
ευχή του δίνουμε άλλη
απ του Σταμάτη τη καρδιά
να εύρη πιο μεγάλη.
Και στην Αρτεμησία μας
την επιστάτριά μας
δώρα, παιδιά να δώσουμε
για τη καλή χρονιά μας.
Τελειώνουμε τα κάλαντα
με μιαν ευχή μεγάλη
του χρόνου το 40
να σας εύρουμε πάλι
καθέναν με ότι επιθυμεί
για να ευτυχήσει
τη μέρα της Πρωτοχρονιάς
να τό βρη σαν ξυπνήσει!!!
Σχόλια του διαχειριστή:
(1) Ο τότε Γυμνασιάρχης ήταν ο Νικόλαος Βήχος, μάλλον Μαθηματικός.
(2) Ο Άγιος Καρπάθιος ήταν ο Δωδεκανήσιος Αρχιμανδρίτης και Καθηγητής Θεολογικών μαθημάτων Στυλιανός Καρπάθιος ο οποίος έγραψε ένα εξαιρετικό βιβλίο για την Ι. Μονή Παναχράντου.
(3) Οι μαθητές, του εύχονται να ελευθερωθεί το νησί του, η Νίσυρος, καθώς τότε τα Δωδεκάνησα δεν είχαν ενσωματωθεί στην Ελλάδα.
(4) Αλ. Καλογεράς: Καθηγητής των Μαθηματικών
(5) Νικ. Βεντούρης: Καθηγητής Φιλόλογος που αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας με καταγωγή από τη Κίμωλο και επιστήθιος φίλος του πρώτου μεταπολεμικού Επάρχου Άνδρου Νίκου Αφεντάκη ο οποίος καταγόταν από τη Μήλο.
(6) Ο Πετρόχειλος Ιωάννης ήταν Καθηγητής Φυσικών και Φυσιογνωστικών μαθημάτων. Είχε ενδιαφερθεί για το σπήλαιο του Αλλαδινού.
(7) Η Καθηγήτρια των Γαλλικών σχετιζόταν με το κτίριο στο οποίο στεγάστηκε αρχικά το Δημαρχείο της Χώρας του νησιού.......
(8) Δημήτριος Σαραντόπουλος Καθηγητής της Φυσικής Αγωγής καταγόμενος από την Αρκαδία. Είχε διατελέσει στέλεχος της Ε.Ο.Ν. της Άνδρου. Δεν είχε σχέση με τον Παναγιώτη Σαραντόπουλο ιδιοκτήτη του παντοπωλείου που στεγάστηκε στο κατάστημα του καφεκοπτείου Μανούσου.
(9) Δομένικος Βαρδακώστας: Καθηγητής των Καλλιτεχνικών και επιφανής ζωγράφος.
Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2022
Λίγο αλλά έμοιαζε για πάντα
Διαβάστε εδώ το εξαιρετικό πρωτοχρονιάτικο διήγημα του Αλέξη Πανσέληνου από την Εφημερίδα των Συντακτών.
Η αβάσταχτη πλεονεξία τού είναι
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση της Δήμητρας Αθανασοπούλου από την Εφημερίδα των Συντακτών.
Μιχάλης Γκανάς: «Μου λείπουν οι στιγμές που οι άνθρωποι χαίρονταν με τα μικρά και τα λίγα»
Διαβάστε εδώ την ανάρτηση από τη lifo που αναφέρεται σε μια συνέντευξη του εκ των σημαντικών ποιητών μας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)