Eπισκέπτεστε το ιστολόγιο του Δημ. Σπυρόπουλου, Καθηγητή Μαθηματικών. Θέλω να σας επισημάνω οτι τα μαθηματικά που είχα την προνομία να σπουδάσω είναι ένα εργαλείο σκέψης και προβληματισμού. Χαίρομαι να το χρησιμοποιώ στη ζωή μου...
Kι όπως είπε ο μεγάλος Κ. Παλαμάς "Κι αν πλήθος τ΄άσχημα, κι αν είν΄ τ΄ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, φτάνεις εσύ, εγώ φτάνω, να δώσουμε νόημα στων πολλών την ύπαρξη. ΄Ενας φτάνει..."
«Ελλάδα με χτυπημένη ραχοκοκαλιά, τυραννισμένη με κακοφορμισμένες τις πληγές ...; Φτωχιά Ελλάδα, με τα πρησμένα πόδια ...; με τα αποφόρια των αφεντικών ...; Ξετσίπωτη Ελλάδα, ξεφτιλισμένη ξεστήθωτη στις γωνιές των δρόμων ...; Ελλάδα ντυμένη με λευκό μακρύ χιτώνα νοικιασμένο από συνοικιακό φωτογραφείο με ψεύτικο στεφάνι στα βαμμένα σου μαλλιά ...;»
Μετά από 40 χρόνια ακριβώς οι δρόμοι μας ξανάσμιξαν. Η συμμαθήτριά μου η Μαρίνα από το σχολείο της πρώτης εφηβείας μου, από το σχολείο που δεν υπάρχει πιά, ξαναβρέθηκε στο διάβα μου. Να είσαι καλά καλή μου φίλη με τον άντρα σου και τα παιδιά σου. Και σαν ξαναβρεθείς εκεί στο Bourj να μη ξεχάσεις να δώσεις χαιρετισμούς στ΄ άλλα παιδιά, κοινούς φίλους του τότε. Μέχρι να ξαναπάω εκεί και να σμίξω με όλους όσους εξακολουθούν να μένουν εκεί. Είδες τι κάνει το διαδίκτυο;
Καθώς ο καιρός κυλά και χάνεται... Κι αύριο η επέτειος του χαμού του έφηβου που έφυγε τόσο άδικα... Στη μνήμη του αναρτώ το παρακάτω βίντεο. Για να το ακούστε κλείστε πριν τη μουσική του ιστολόγιου ( πανω δεξιά ).
Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια πριν αρχίσουν τελειώσανε όλα Δεν θα ψάξει κανείς ούτε οι γονείς εγώ ήρθα και φεύγω αφανής
Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια γιατί ο κόσμος δεν ήταν για μένα Ήταν πόρτες κλειστές και δικαστές ήταν κρύο βροχή μια σκληρή εποχή που κανείς τους δεν είχε ψυχή
Άμα δεις τα παιδιά, πες τους μόνο ένα γεια από κάποιον που ήτανε μόνος Είχε κάτι να πει, μα σ' αυτή τη σιωπή δεν υπήρξε γι' αυτόν λίγος χρόνος
Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια από μένα και μην εξηγήσεις Μια κουβέρτα ψιλή σ' ένα κελί που το κλείδωσαν τόσοι πολλοί
Άμα δεις τα παιδιά πες ένα γεια σε αγάπες που μ' έχουν ξεχάσει Είναι άγριος καιρός κι είμαι μικρός έχω ζήσει πολλά κι η ζωή μου κυλά με το θάνατο που μου πουλά
Άμα δεις τα παιδιά πες τους μόνο ένα γεια από κάποιον που ήτανε μόνος Είχε κάτι να πει μα σ' αυτή τη σιωπή δεν υπήρξε γι' αυτόν λίγος χρόνος
Aγαπητέ φίλε, σε σένα αναφέρομαι που μένεις εδώ πιό πέρα, στο κάστρο σου. Στο κάστρο πάνω απ΄τη χερσόνησο της κυνόσουρας και ξέρω πως όταν αφήνεις ελεύθερη τη ματιά σου, αυτή η τελευταία ψάχνει στο βάθος να δεί ένα σημάδι ονείρου...Για σένα αναρτώ αυτές τις δυό φωτό. Θυμάσαι τα μέρη;
Το κοινοβούλιο κοντά στην ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγ. Γεωργίου
Μια εικόνα από το Burj Hammoud. Στο βάθος το Mkalles. Θυμάσαι;
Εξαιρετική η παρέα μας χτες βράδυ στο Κ. Σούλι και εξαιρετικά τα εδέσματα στο γνωστό κατάστημα εκεί. Μου άρεσε όλη η κουβεντούλα που είχαμε. Και παρά το καλαμπούρι που κάναμε και το είχαμε όλοι ανάγκη, με προβλημάτισε το γεγονός κάποιων μαθητικών συμπεριφορών σε σχολείο της ευρύτερης περιοχής...Η σχολική βία είναι γεγονός στις μέρες μας και εξαπλώνεται. Με απασχολεί ο περιορισμός της. Πως θα αντιδράσουμε σαν εκπαιδευτική κοινότητα; Φίλε Δημήτρη σε περιμένω να περάσεις από το σχολείο για να τα πούμε. Εξακολουθείς και παραμένεις ασύγκριτος στο δικό σου τομέα, πάντως... Και η απάντηση στο ερώτημα που έβαλες χτες βράδυ εξακολουθεί να παραμένει ίδια...Ναι θα διατηρήσω τις αντοχές μου. Σε πείσμα της αντίστασης των φωνητικών χορδών!!! Φεύγοντας από εκεί η θέα των φώτων του ολυμπιακού κωπηλατοδρομίου εντυπωσίαζε. Άνεμος δε φυσούσε και η θέα του φωτισμένου νερού μου άρεσε πολύ!!!Φίλοι να ξαναπάμε, ε?
Διαβάστε παρακάτω σημειώσεις για τη ν-οστή ρίζα πραγματικού αριθμού που έγραψε ο παλαίμαχος και μάχιμος συνάδελφος κ. Αν/ Κυριακόπουλος. Μου άρεσαν πολύ.
Διαβάστε εδώ την εγκύκλιο του ΥΠΔΒΜΘ σχετικά με τα δικαιώματα παιδιών-μαθητών στην Α/θμια και Β/θμια Εκπαίδευση των οποίων οι γονείς βρίσκονται σε διάσταση ή είναι διαζευγμένοι και ο ένας από αυτούς δεν ασκεί την επιμέλειά τους.
Από τη μια οι Ιταλοί κι οι Γερμανοί για να σε βρουν αναστατώνουν την Αθήνα κι από την άλλη του πατέρα μου η φωνή: "Νομίζω πως τον κρύβεις στην κουζίνα".
Εσύ να παίζεις με τον θάνατο κρυφτό κι αυτοί να σκίζουνε τα τεύχη τα κρυμμένα, μη σε τρομάζει το διπλό κυνηγητό, εσύ τους Γερμανούς κι αυτοί εμένα.
"Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές, θα τους συντρίβω και το αίμα τους θα στάζει".
Πίσω απ' τον τοίχο ο ασύρματος καλεί, είναι απ' τη Μέση Ανατολή, απ' το αρχηγείο. Θα σoυ αναθέσουν μια καινούργια αποστολή μ' ευχές για καλή τύχη απ' το αρχηγείο.
Η Κατερίνα σ' αγαπούσε σιωπηλά, αλλά κι εσύ το ίδιο αγνά την αγαπούσες. Χωρίς το Σπίθα ίσως να 'ταν πιο καλά, παρ' όλ' αυτά εσύ τον συγχωρούσες.
Όταν ακούω να μιλάνε γι' Αφρική, για Βερολίνο, Βενετία και Παρίσι, σκέφτομαι, λέω, πού να ξέραν μερικοί πως σε όλα αυτά τα μέρη εγώ έχω ζήσει.
Πως όταν ήταν στην Ελλάδα κατοχή, μέσα στις σφαίρες μες στο κρύο, μες την πείνα, με τους Εγγλέζους να εξοπλίζουνε τη γη μου έδειχνες μια ξένοιαστη Αθήνα.
"Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές, θα τους θερίζω και το αίμα τους θα στάζει".
Εσύ μπορούσες να οδηγήσεις φορτηγό, μοτοσικλέτα, οτομοτρίς κι αεροπλάνο κι όπου κι αν ήσουν πάντα δίπλα ήμουν κι εγώ, μαζί σου ή να ζήσω ή να πεθάνω.
Ήσουνα πάντα εκδικητής και τιμωρός γι αυτόν που γέμισε τον τόπο με στρατό του και μ' ένα χτύπημά σου έπεφτε ο φρουρός με μια στροφή γύρω απ' τον εαυτό του.
Μπορούσες πάλι να ημερεύεις τα σκυλιά με κάποιο σφύριγμα που σου 'μαθε τσομπάνος κι έτσι που πέταγες με κόλπο τη θηλιά θα έπρεπε να είσαι Αμερικάνος.
Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω που να μην το 'χει πει κανένας για κανέναν, εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω. Μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα.
Πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει, καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση. Όπου κι αν είσαι, θα 'χεις γεράσει μικρέ μου ήρωα Γιώργο Θαλάσση.
Διαβάστε εδώ το βιβλίο της διδακτορικής διατριβής του κ. Γιώργου Γουρναρόπουλου, που αφορά τη συμβολή του Δ/ντή μιας σχολικής μονάδας στη διαμόρφωση του σχολικού κλίματος.
Eμπρός η Ι. Μονή Γωνιάς και πίσω το Κολυμπάρι, στα Χανιά της Κρήτης.
Φεύγοντας από την Ι. Μονή Γωνιάς προς την Ορθόδοξη Ακαδημία.
Άλλη άποψη της Ι. Μονής.
Eκεί, στο γύρω αυτού του Μοναστηριού θα προσέρχομαι προσκυνητής στην ιερή μνήμη των αθανάτων και του πατέρα. Εδώ έζησαν, εδώ πολέμησαν, εδώ πρόσφεραν, εδώ ένιωσαν την έννοια του χρέους. Και σε εκείνη τη φράση, αέναη παρακαταθήκη της λεβεντιάς των Ελλήνων, θα ατενίζω και θα αισθάνομαι τη θυσία των "προμαχούντων". Και για την Κρήτη και για την Ελλάδα.
Σαν κάθησα εκεί, στα τραπέζια της αχανούς αίθουσας, ένιωσα αμήχανος αρχικά. Μα σαν άρχισα να καταγράφω όλα τα στοιχεία της ιστορίας από τα κιτρινισμένα βιβλία του 1880, ε! τότε ένιωσα μιαν άλλην ευχαρίστηση. Το πνεύμα, αυτό το ανεκτίμητο δώρο του Πλάστη στον άνθρωπο, μου πρόσφερε τόση μα τόση ψυχική ανάταση...Ταξίδεψα το μεσημέρι, πάλι και πάλι. Ηταν δικαίωμά μου. Κι εσύ μετά με κατέστησες βιβλιοθηκάριο των τόμων των ιδεών σου. Σκέφτομαι την καταγραφή που εντάλθηκα να κάνω στη βιβλιοθήκη του νησιού μας. Ετοιμάζω τα σύνεργα. Θα βοηθήσεις;
Αφού κλείστε την μουσική του blog ( επάνω δεξιά ) μυηθείτε στη μυσταγωγία τούτης της μουσικής...
Αν ήτανε το έδαφός σου πρόσφορο θα σου φτιαχνα μια πίστα από φώσφορο με δώδεκα διαδρόμους, δώδεκα τρόμους με βίσματα κι εντάσεις φορητές με πείσματα κι αεροπειρατές...
Αν ήτανε η αγκαλιά σου όαση θα σου φερνα δισκάκια για ακρόαση στο λίκνισμα της άμμου στάλα η καρδιά μου κι η διψασμένη μου ψυχή στρατός κι απάνω της ζωής ο αετός....
Όνειρα, όνειρα φλόγες μακρινές μου του φευγιού μου όνειρα κι άγνωστες φωνές μου
Κοιμήσου εσύ κι εγώ θα ονειρεύομαι σαν ήσυχος θεός θα εκπορεύομαι απ' τ'άσπρο σου το χιόνι δίχως σεντόνι στα νύχια του κακού τη νύχτα αυτή κι ο θάνατος λυπάται να κρυφτεί....
Όνειρα, όνειρα φλόγες μακρινές μου του φευγιού μου όνειρα κι άγνωστες φωνές μου..
Στους δικούς μου διαδρόμους της κρύας νύχτας εκείνου του απόμακρου Δεκέμβρη. Οταν εκείνες οι σκέψεις σου παιδί μου, με απογείωσαν απότομα από τις πίστες του δικού μου φώσφορου... Και το ταξίδι προς τη Γη του πυρός ήταν ανέλπιστα ήρεμο για μένα. Είχε προηγηθεί η δική σου προσευχή βλέπεις!!!
Χτες βράδυ καθώς τηλεφώνησα να ευχηθώ στην εορτάζουσα καπετάνισσα... σε σκέφθηκα πάλι. Σε συζητήσαμε πάλι...Σε κάθε κουβέντα μαζί της, θυμόμαστε εσένα μα κι εκείνες τις μέρες. Τις μέρες που σεργιάνιζες στα ΄Ψηλού καθώς πήγαινες στις γαλακτισμένες εκκλησιές να δώσεις στην έννοια της μάνας μιαν άλλη διάσταση... Θυμάσαι ε? Στις άνοιξες και στα φθινόπωρα του τότε...Ξέρεις η καπετάνισσα πάει καλά. Μα θέλει και τη δική σου συνδρομή, από ΄κεί που ΄σαι. Έλα πάρτη της και πάλι το χέρι. Κράτα την γερά και κατεβείτε τα σκαλάκια για τη Θεοσκέπαστη. Και σαν ο νεοκώρος ανοίξει με το παλιό σκουριασμένο κλειδί την πόρτα άστε να φύγουν αβίαστα η δική σου και η δική της αυτοσχέδια προσευχή προς την Κυρία των Αγγέλων. Εκεί κάτω από τη σκέπη του θαύματος, οι προσευχές σας θα εισακουστούν καλύτερα. Η καπετάνισσα θα αισθάνεται καλύτερα τότε και θα σε νιώθει πιό πολύ κοντά της. Να θυμηθείς να της πεις τα νέα για τον αδικοχαμένο Καπετάν Αντρέα. Τα περιμένει. Μη ξεχάσεις να κάνεις αυτά που σου είπα καρδιά μου.
Ξέρεις καθώς πορεύομαι στη ζωή, καθώς κωπηλατώ, πολλές φορές νιώθω τη δύναμη των ανέμων... Αλλοτε πλέω με σύμμαχο τον άνεμο μα πολλές φορές η δύναμη αυτή είναι αντίρροπη της δύναμης των θέλω μου. Πολλές φορές , στο παρελθόν, ταξίδεψα με μποφόρια πολλά. Βλέπεις , η ζωή η ίδια, με δοκίμαζε εξαιτίας των νησιώτικων γονιδίων μου, ίσως. Κι εγώ , πορευόμουν , ενώ είχα αποτινάξει τα θέλω μου, κάνοντας εκπτώσεις συνεχείς. Πόσο άπερίσκεπτα φερόμουν.... Έπρεπε να ανοίξω εκείνους τους οδηγούς χρήσης, να εντρυφήσω σ΄ αυτούς.... Έπρεπε να έχω ανοίξει τους χάρτες πορείας... Μα θυμάσαι και την άλλη πορεία μου ; Πόσες και πόσες φορές δεν πέταξα δίπλα απ΄τους γλάρους και τ΄ άστρα του Αιγαίου; Πόσες και πόσες φορές τα βράδυα μου δεν πέταξα πάνω από τη γη του πυρός, στην προσπάθειά μου να νικήσω τους Μήδους που είχαν εισβάλει εντός μου; Μέσα απ΄ όλα τούτα ένιωσα τη δύναμη των τραγουδιών και των στίχων τους!!! Ήταν μια εποχή που βιβλιοδετούσα τις σελίδες της ζωή μου, στο δικό μου υπόγειο βιβλιοδετείο... Κι ύστερα...ύστερα από την αποφοίτηση από ένα σχολείο της ζωής, ανασήκωσα τους φεγγίτες της ζωής μου. Τότε είδα το πιάνο εμπρός μου. Κι άρχισα, δίχως να έχω μυυθεί στα μυστικά των πλήκτρων, να παίζω τις μελωδίες μιας προσδοκίας...Ταξίδεψα τότε...Στις απαράμιλλες ομορφιές της χώρας των ονείρων... Λάθεψα λες;
Φίλε Μιχάλη δε σε ξέχασα. Ο συνδετικός μας κρίκος αντέχει σε πολλές αντιξοότητες... Θα βρεθούμε και πάλι παρέα με τους αγαπημένους κοινούς φίλους και φίλες, για να καταθέσουμε τα της γενέθλιας γης!!! Κι αυτό θα γίνει σύντομα.
Από αριστερά ο Πρόεδρος του Ρ.Ο. Ν. Μάκρης ροτ. Βασίλης Μεγαπάνος, τα παιδιά που βραβεύτηκαν και δεξιά ο admin.
To δίπλωμα της Κατερίνας, ενός εξαιρετικού παιδιού που πέρασε από το Γυμνάσιό μας.
Χτες βράδυ έγινε στο Ξενοδοχείο ΜΥΡΤΩ , στο Μάτι, η βράβευση των δύο καλύτερων σε επίδοση μαθητών των ΓΕΛ Μαραθώνα και Νέας Μάκρης , από το Ροταριανό Όμιλο Νέας Μάκρης, στην οποία παραβρέθηκα. Τη βράβευση έκανε ο Διοικητής της 2470 Περιφέρειας του Διεθνούς Ρόταρυ ροτ. Γιάννης Ηλιάκης με το Πρόεδρο του Ρ.Ο. Νέας Μάκρης ροτ. Βασίλη Μεγαπάνο. Μεστά περιεχομένου τα λόγια που ακούσαμε από τον κ. Ηλιάκη. Χάρηκα που είδα τόσο καλούς φίλους από τα παλιά με τους οποίους με συνδέουν πολλά. Εξαιρετική η φροντίδα για την εκδήλωση από τη Ροτ. Λίλλη Καρανικόλα που εν τέλει πρέπει να τη θεωρώ συμπατριώτισσα.... Δημήτρη, Κώστα, Βασίλη, Λίλλη, Γιώργο, Άννα, Κώστα η κουβέντα μας είναι πάντα ουσιαστική. Να είστε όλοι καλά.
Βάλσαμο... ήταν για μένα η σημερινή επίσκεψη στο λιμάνι της Ραφήνας μαζί με συναδέλφους. Απολαύσαμε το όμορφο τοπίο, τον ήλιο, την καθαρή ατμόσφαιρα, το ψαρομεζέ που γευτήκαμε στο κατάστημα της πριν 30 χρόνια μαθήτριάς μου Β.Π. Τα είπα με την ίδια και το σύζυγό της μα και η κουβεντούλα που είχα με τους συναδέλφους μου πολύ με χαλάρωσε και μου άρεσε. Θα ξαναπάμε σύντομα , έτσι συνάδελφοι; Το "Πηνελόπη" ήταν αγκυροβολήμένο εκεί και έτσι είχα την ευκαιρία να... πεταχτώ λίγο απέναντι στην Ανδρο, νοερά πάντα. Τι δεν θα έδινα να μπορούσα να μεταβω στο νησί, στην πραγματικότητα όμως... Είδαμε και τα παιδιά, τους καλούς μου φίλους, τους γιατρούς...του υπολογιστή μου...Πάντα με το χαμόγελο και το καλό λόγο οι Νίκος και Θοδωρης. Εμ...τέτοια κάνετε και αδυνατώ να σας γράψω στο δικό μου, το προσωπικό μου ποινολόγιο, παλιόπαιδα.... Να είστε καλά. Και φυσικά σας περιμένω εδώ, ε?
Η χαρά των συναντήσεών μας είδα πως ήταν μεγάλη για σένα. Χάρηκα κι εγώ που έσμιξα με φίλους ύστερα από πάρα πολύ καιρό και είπαμε τα νέα μας. Χάρηκα που οι επιστημονικές μας αναζητήσεις είναι αφορμή για κοινωνικές επαφές και σμίξιμο. Θα παρακολουθώ το ιστολόγιό σου και θα διαβάζω τις αναρτήσεις σου. Διαπιστώνω , για μια ακόμη φορά, πως εμείς οι μαθηματικοί έχουμε τόσες μα τόσες ευαισθησίες... Κι ας μας κατηγορούν. Η μυστική γλώσσα των αριθμών είναι ατραπός για τη σμίλευση της ψυχής μας. Την καλημέρα μου έχεις.
