Τα λουλούδια στο πεζοδρόμιο της πιάτσας των ταξί στη Χώρα. Ομορφιές...
Στο πλαϊνό τοίχο του υπαίθριου χώρου της Λέσχης Ανδρίων.
Στο ίδιο όπως ανέφερα παραπάνω μέρος.
Η εκκλησία του Ταξιάρχη στο κοιμητήριο του χωριού Πιτροφός.
Μια τοποθεσία του χωριού. Ο δρόμος είναι ο κεντρικός του νησιού, που ενώνει τη Χώρα με το λιμάνι, στο Γαύριο.
Και μια άποψη του χωριού Βραχνού στην Ανδρο. Το χωριό είναι χτισμένο σε ένα λόφο πάνω από το χωριό Λιβάδια και έχει εξαιρετική θέα. Η φωτό είναι τραβηγμένη καθώς πηγαίνουμε προς τα Λειβάδια ερχόμενοι από το Συνετί.
Οι νουγκατίνες...
Οι αμυγδάλου...
Μια άλλη άποψη του ψυγείου...
Α! υπάρχουν σοκολατίνες(κάτω δεξιά) και τούρτες ε;;;
Τα σκαλοπάτια της τα ανέβαινα δυό-δυό στις εποχές του τότε. Ιδίως στις αρχές της δεκαετίας του 1970. Και μου άρεσε να αγναντεύω το Νειμποριό με το ΞΕΝΙΑ ενδιάμεσα. 
Μου έκανε εντύπωση τούτο το φυτό , λίγο μετά την εκκλησία του Αη Γιώργη αριστερά καθώς ανεβαίνουμε για το κέντρο της Χώρας. Μα και το φανάρι, έστω και ηλεκτρικό, παραπέμπει σε εποχές μιας άλλης ακμής του νησιού. 
Κατεβαίνοντας για τη Ρίβα, λίγο μετά το παλιό βιβλιοπωλείο Καραουλάνη.
Επιστρέφοντας από τη Ρίβα, με φόντο το στενό κεντρικό δρόμο της Χώρας. Η βόλτα ήταν απόλυτα απολαυστική... 
Η αφίσα για το τυπογραφείο Καραουλάνη που ανήκει στις σελίδες ιστορίας της ΄Ανδρου.
Η αφίσα για την έκθεση λαϊκών οργάνων.
Η Παλιόπολη σήμερα. Ήταν κάποτε πρωτεύουσα του νησιού, στην Ανδρο.
Η παραλία της Παλιόπολης. Διακρίνεται και ο βυθισμένος λιμενοβραχίονας.Κάθομαι στον τοίχο της αυλής του σπιτιού της…
Ενώ της ομολογώ τον έρωτά μου
με πάθος.
Κοιτάζω απέναντι.
Είμαι μπροστά σ΄ ένα
ανοιχτό παράθυρο στο Αιγαίο.
Στο βάθος διακρίνω ένα αβύθιστο ναυάγιο ονείρων.
Ανοιχτή πρόσκληση να πετάξεις στον ουρανό.
Ανοιχτή πρόσκληση να αγγίξεις το βαθυγάλαζο.
Δίπλα μου η λήκυθος με τη τέφρα των αναμνήσεων.
Ο άνεμος προκλητικός.
Νιώθω τους καημούς του αρχιπελάγους…
Τα πιο πολλά όνειρα είναι εξηγημένα, μου λένε.
Ας είναι μακριά από εμένα οι πολυσύχναστοι δρόμοι τους.
Θέλω να ακούω τη σιωπή.
Γιατί η σιωπή προσελκύει τα πιό όμορφα όνειρα.
Της υπενθυμίζω
πως τα Μαθηματικά δεν είναι άποψη.
Κι είναι ευδιάκριτη η ομορφιά και η αρμονία τους
Και όχι μόνο.
……………………………..
Κι η δύση απέναντι είναι μαγική.
Δεν ξέρω αν προφητεύει τα μελλούμενα.
Νιώθω νάναι αιχμάλωτα απ΄ αυτήν
τα δαχτυλικά αποτυπώματα της ψυχής μου.
Παλιόπολη….
Μου ανήκει και της ανήκω.
Υπάρχει ένας αρραβώνας της σκέψης μου με αυτήν.
Αρραβώνας, με δαχτυλίδια καμωμένα από τις πρασινόπετρες
του γκρεμισμένου κάστρου της.
‘Ενας αρραβώνας που δε θα διαλυθεί ποτέ.
Βραδιάζει.
Βλέπω το αστέρι που δραπέτευσε από το σκοτάδι.
Πρέπει να φύγω.
Η βάρκα με περιμένει στην προκυμαία της
ξεχασμένης πόλης.
Διακρίνω τα εξώκοσμα χτίσματα με τα
ανεκτίμητα ακροκέραμα κάποιων εποχών,
τα κρυμμένα μυστικά της γεωγραφίας του τόπου,
αλλά και τους γρίφους
απ’ το αυγουστιάτικο φεγγάρι.
Δημ. Σπ.
Άλλη άποψη της παραλίας της.
Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά...
Βγαίνοντας από τα Λειβάδια , για τη Χώρα της Ανδρου.
Το στέγαστρο της αναμονής για τη κάθε είδους συγκοινωνία στην είσοδο των Λειβαδίων.
Το ποτάμι δίχως νερό, φυσικά.
Τούτη η κατασκευή με γοήτεψε. Την είδα καθώς ερχόμαστε από Συνετί. Θεωρώ πως είναι ομοίωμα περιστεριώνα αλλά ο πονήσας πρέπει να ήταν ή και να είναι μερακλής!!!
Άποψη των Λειβαδίων από το δρόμο που οδηγεί σε αυτά από Συνετί.
΄Αλλη άποψη των Λειβαδίων από το δρόμο που οδηγεί σε αυτά από Συνετί.
Κι άλλη άποψη του χωριού με την εκκλησία να δεσπόζει.